Cok,
1 februari 2016

Cok Been is er niet meer. Zondag 10 januari overleed hij. Vierenzestig jaar oud is hij geworden. Veel te jong natuurlijk. Eigenlijk kan ik het nog steeds niet bevatten. Natuurlijk is het een feit, maar Cok? Cok was het leven zelf, als je hem zag liep hij te eten, een broodje frikandel of kroket lustte hij altijd wel; denk zelfs dat je hem ervoor wakker kon maken.

Cok was altijd bezig, vooral bij de hockey.Samen met zijn maatje Jan Hofman runde hij de inkoop, de bar en de keuken. Onder anderen! Hij was altijd bezig. Met zijn opgeruimde karakter was hij ook altijd en voor iedereen aanspreekbaar. Hij maakte graag een praatje en het maakte hem niet uit met wie. Hij kon het werkelijk met iedereen goed vinden. Nou ja, iedereen? Scheidsrechters had hij het niet zo op, hij was het eigenlijk nooit met ze eens (als er tegen gefloten werd)! Een foutje in het voordeel kon die wel hebben.

Heel wat uren hebben we samen langs de lijn doorgebracht en maar kletsen. Natuurlijk waren we het niet altijd met elkaar eens maar dat maakte niet uit, daar was voldoende ruimte voor. Twee uur na zijn zelf gekozen einde kreeg ik het nieuws te horen. Op zondagmorgen vlak voor de zaalhockey wedstrijd van Dames 2. Ze kwamen naar me toe en vroegen me niet te schrikken van de minuut pauze die voor de wedstrijd in acht zou worden genomen voor Cok.

Een donderslag. Niets meer of minder dan een donderslag was het voor mijn vrouw en mij. Ik kon het niet geloven en nog steeds denk ik dat ik hem zie lopen. Cok was zo iemand dat je hem ook denkt te zien als hij er niet is. De laatste keer dat ik hem zag was hij nog kerngezond, zo leek het tenminste?

Het moet ergens begin december zijn geweest dat hij voor een griepje naar de huisarts ging. Het ging maar niet over en uiteindelijk bleek de griep geen griep maar een ver uitgezaaide darmkanker te zijn waar niet tegen te vechten viel. Deze scheidsrechter was hem de baas, daar kon hij niet tegen op!

Op zestien januari was de crematieplechtigheid. Natuurlijk ging ik erheen. Voor de plechtigheid was er de gelegenheid Cok nog even te zien. Uiteraard ging ik even kijken. De dood is geen grapje en die worden dan ook niet gemaakt op zo’n moment, maar ik wilde voor honderd procent zeker weten dat hij na de plechtigheid niet achterin de zaal zou staan om een broodje frikandel te bestellen.

Cok was echt overleden, maar wat lag hij er mooi bij! Het leek of hij naar mij lachte? Weet ik niet zeker, maar zo blijft hij in mijn herinnering voortleven.
Cok hoort bij een select groepje mensen, hij ging te vroeg, heel veel mensen gaan eigenlijk te laat. Hij ging voor heel wat mensen te vroeg, in de Ommering zijn veel zitplaatsen maar voor veel meer dan de helft van de aanwezigen was er geen stoel, zij moesten blijven staan. Hij was een geliefd mens en hij laat een gigantisch gat vallen. Zoon Martijn en dochter Anouk spraken mooie woorden en zelfs zijn weduwe Marian kon nog iets zeggen waarvoor veel bewondering!
Bij vooral de hockey gaan ze hem missen, hij was in het clubhuis en langs het veld altijd bezig en vooral aanwezig.
Cok, bedankt dat ik je heb mogen kennen!

T©n van Dongen

Dit bericht is geplaatst op 1 februari 2016 om 14:34 in de categorie van Ton.
Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kunt naar het eind van dit bericht gaan en een reactie schrijven.
Pingen is momenteel niet toegestaan.

Schrijf een reactie