De Schelvisjes,
25 januari 2014

De Schelvisjes. Ome Thijs en tante Jani ontmoetten we voor het eerst in negentien honderd zevenenzeventig. Het was op een camping bij de l’Alpe dHuez. Het was onze tweede vakantie na een lang ziekbed van mij.

We kwamen vrij snel aan de praat en het klikte meteen. Zij kwamen uit IJmuiden en “uiteraard” werkte ome Thijs bij de hoogovens. Tante Jani was huisvrouw. We kwamen te weten dat ze vier kinderen hadden. Dolf de oudste, Jan, de middelste en Rob de jongste zoon. Tante Jani’s oogappel was dochter Marga. Een nakomertje die zeven jaar na Rob het leven zag.

Kamperen deden ze in een vouwwagen, een Holtkamper. Een model dat snel opgezet en weer afgebroken kon worden. Oom Thijs had nog even te gaan voor hij met pensioen kon en had grote plannen. Hij sprak vloeiend Frans. Tenminste, die indruk kregen we. Later bleek dat hij gewoon een uur tegen de wind in lulde, maar hij kreeg wel altijd wat hij wilde hebben.

In negentien honderd negenenzeventig besloten we die camping weer op te zoeken. De vorige keren was het ons goed bevallen en het prachtige gebied hadden we nog lang niet verkend.
We stonden goed en wel op een leuke plaats toen ook de Schelvisjes weer aankwamen. Al snel was het contact weer gelegd en vele avonden brachten we prettig samen door. Mijn Franse taal was inmiddels iets beter geworden, niet echt veel en ik zou er zeker geen prijzen mee winnen, maar ik hoorde nu wel dat Ome Thijs het Frans op zijn Noord-Hollands uitsprak met een zwaar Amsterdams accent. Sterker, er was geen woord Frans bij.
Lachen, ja, we konden wel lachen.

Op een dag kwam de campinghoudster Monique met een aanbieding, ze had aardappelen te koop. Met mijn Frans kon ik haar goed verstaan en stelde mijn vrouw voor gelijk tien kilo te bestellen. Monique keek lichtelijk verbaast maar vond het prima. In de namiddag begon een vreemd gevoel me te bekruipen. Tien kilo aardappelen is niet echt veel, maar als ze worden geschild is het iets anders. En schillen deed ze. Bleek ik de pommes wel goed te hebben gehad maar had niet mee gekregen dat ze die ook zou gaan bakken.
Tien kilo patat frites? Gelukkig had het lieve vrouwtje begrepen dat we wel de aardappelen wilde maar dat ietwat te veel hadden ingeschat. Uiteindelijk kregen we normale porties heerlijk gebakken frites. Zonder mayonaise weliswaar, dat moesten ze nog leren kennen maar met mosterd bleek het ook wel te gaan.
Ook aan die vakantie kwam een einde, en na een geslaagde vakantie gingen we ook toen weer op huis aan, echter niet zonder afgesproken te hebben de Schelvisjes een keer te bezoeken.
Hebben we ook een keer gedaan. Op bezoek geweest. Lekker meegegeten en een stukje IJmuiden gezien.
Ome Thijs hebben we na die dag nooit meer gezien. De grote gezellige man overleed op bezoek bij kennissen aan een hartstilstand.

Tante Jani hebben we bezocht toen ze tachtig jaar werd. Haar verjaardag werd gevierd bij dochter Marga. Ook haar zoons Dolf en Rob waren daarbij aanwezig.

Vlak voor de kerstdagen 2013 kregen we een wenskaartje van haar. Geschreven door dochter Marga. In plaats van een kaartje spraken we met Marga af dat we op zeven en twintig december bij haar langs zouden gaan en dat werd warm verwelkomt. Op vrijdagmiddag kwamen we in het Visserhuis in IJmuiden. In de hal werd een oudere dame net het restaurant uitgereden in een rolstoel. Ze kwam me vaag bekend voor maar mijn vrouw herkende haar direct, “hallo tante Jani”!
Het vrouwtje keek haar aan met een verbaasde blik, ze herkende mijn vrouw niet. Nou ja, het was natuurlijk nogal onverwacht en we besloten mee te lopen naar haar kamer en daar rustig wat bij te praten.
Boven bij haar kamer gekomen moesten we even wachten want mevrouw moest nodig naar het toilet.
Tijdens het wachten belden we dochter Marga om te vertellen dat we bij haar moeder waren en ze zou zo spoedig mogelijk komen.
Na haar toilet mochten we binnen komen en begonnen een praatje met tante Jani. Het was duidelijk dat ze het leuk vond visite te hebben maar, met de beste wil van de wereld kon ze zich ons niet herinneren.
Van Dongen, Ton en Riek, Spijkenisse, voor haar waren het allemaal woorden zonder enige betekenis. Er drong helemaal niets door in het hoofd van het lieve vrouwtje.

Gelukkig kwam Marga heel snel en die vertelde dat haar broers Dolf en Rob ook langs zouden komen.
We hebben een heel genoeglijke middag gehad en lekker met de familie zitten kletsen. Het viel me op dat er twijfels zichtbaar werden bij tante Jani, maar er kwam geen duidelijke herkenning. We kwamen niet voor niets want zonder ons te herkennen genoot ze van het samenzijn en het gezellige geklets om haar heen.
Toen we afscheid namen kusten we haar en dat vond ze duidelijk prettig. We wisselden wat email adressen uit met haar kinderen en spraken af niets af te spreken.
Natuurlijk gaan we nog een keer langs om haar te zien. Voor haar houdt het al op, ze ziet je nog zonder je te kennen. Doet wel pijn, maar ze is in ieder geval in goede handen en haar kinderen kent ze gelukkig nog wel! De Schelvisjes, de ouderdom wordt duur betaald,

T©n van Dongen

Dit bericht is geplaatst op 25 januari 2014 om 17:37 in de categorie van Ton.
Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kunt naar het eind van dit bericht gaan en een reactie schrijven.
Pingen is momenteel niet toegestaan.

1 reactie op “De Schelvisjes,”

  1. marga schreef:

    Tjeetje Ton.
    Dit doet me goed om het allemaal te lezen.

Schrijf een reactie