Egypte 2011,
30 augustus 2011

Zaterdag 13 augustus 2011 naar Egypte. Ondanks mijn vliegangst dus de lucht in. Om 11:00 uur gaan we naar onze tussenhalte, landingsbaan Ypenburg. Daar laten we de auto staan en brengt Pieter of Nathalie, uiteraard MET Emma ons naar Schiphol. Wordt Pieter.

Willen wel op tijd zijn aangezien we ons nog willen laten inenten. Weet nog niet precies welke inentingen we nodig hebben. Laten het maar van de prijs afhangen. Hondsdolheid zit er in elk geval bij aangezien die in de aanbieding is. Gaat niet lukken. Na het inchecken vragen we waar moeten zijn voor die prikjes, maar niemand weet ergens van. “Goh, kan dat dan hier” wordt ietwat schaapachtig gevraagd? Hebben er nooit van gehoord. Nou ja, dan niet. Heb in Spijkenisse ook nooit malaria opgelopen, en van die injecties zal het mank lopen in Egypte ook wel niet overgaan.
Gewoon gaan dus. Om even over half vier gaan we de lucht in. Vier en een half uur vliegen is het en om acht uur ’s avonds landen we in Hurghada. We hoeven niets aan de tijd te veranderen, ze hebben dezelfde tijd als in Nederland. Natuurlijk is er wel een uur tijdsverschil, maar zij doen daar niet aan zomertijd. Is er het hele jaar zomer. Wij doen wel aan zomertijd. Weer of geen weer. Iedereen moet weten dat het zomertijd is aangezien je daar anders geen moer van merkt. Voel je toch een beetje de zomer.
Het vliegveld van Hurghada is een verademing na Schiphol. Was daar alles goed en duidelijk georganiseerd, hier is het een goed geoliede ongeorganiseerde puinhoop. Niets is wat het lijkt en niets klopt. Door zes douaneposten worden we allemaal op helemaal niets gecontroleerd. Het enige dat met veel plezier wordt gedaan is een visum in je paspoort lazeren. De passagiers van alle vliegtuigen worden tussen dranghekken door naar de visummijnheer gejaagd. Visum kost 15,00 Egyptische ponden. Eén pond is € 0,085 en 15 keer acht en een halve cent is naar boven afgerond exact € 20,00. En wij maar denken dat Arabieren achterlijk zijn, nee, kunnen heus wel rekenen. Na een goed half uur zijn we door de douane en kunnen we onze koffers ophalen. Moet een fluitje van een cent zijn, maar we zijn in Egypte. Alles wordt er keurig aangegeven maar mijn Arabisch is niet zo best. Na een kwartier verschijnt er eindelijk ook informatie in het Engels en daarna loop ik naar de goede transportband. Riek was er al. We hadden ons opgesplitst voor de zekerheid. Zij had zelfs haar koffer al. De mijne was er nog niet en dat zou best nog even kunnen duren. De band was wat overbelast en spontaan gestopt. Na een poosje kwam er iemand en wees aan dat alle bagage van die band gehaald moest worden anders kon deze niet opnieuw worden opgestart. Gaan we daar met zijn allen die troep er af staan halen. Het was bloedwarm en dan moet je ook nog werken? Och, het hielp wel. Binnen vijf minuten liep de band weer en kreeg ook ik mijn koffer. Alles was onbeschadigd en we hadden een goed gevoel. Prima vlucht, geen last van mijn oren bij opstijgen en landen, moest goed gaan.
Buiten de aankomsthal gekomen zien we vertegenwoordigers van alle grote en minder grote reisbureaus staan, met de naam van hun maatschappij op een bord en ook Corendon was vertegenwoordigd. We worden naar de gereedstaande bussen gestuurd die gelukkig niet al te ver weg helemaal achteraan staan. Ook dat gaan we redden. Bij de bus aangekomen worden onze koffers aangepakt door een mannetje die gelijk wat Euromunten laat zien ten teken dat hij er voor betaald wilt worden. Natuurlijk geven we wat en wachtend op de andere reizigers, vertrekken we uiteindelijk om rond 22:30 uur in ons hotel aan te komen. We wor-den ook hier weer door heel vriendelijke mensen ontvangen, moeten een kaartje met wat gegevens invullen waarvan het belangrijkste mijn handtekening blijkt te zijn. Niets wordt gecontroleerd. Daarna krijgen we allemaal een mooi homokleurig roze armbandje om waarna we officieel All Inclusive zijn. We krijgen ook een sleutel van onze kamer en twee kaartjes waarmee we elke dag aan het strand of bij het zwembad twee strandbedden en twee badlakens kunnen claimen. Zien we morgen wel. Gelukkig kunnen we nog wat eten. Gaan daarna nog even het hotel uit en de winkelstraat verkennen waaraan ons hotel Minamark Beach Resort ligt. Worden onmiddellijk vriendelijk doch beslist overvallen en haasten ons terug het hotel in. Lopen even naar het privéstrand en dan naar onze kamer. Stellen de airco in op een voor ons comfortabele stand, kijken nog wat sport op BVN en weten zeker dat alles goed gaat komen.

Zondagmorgen zijn we net op tijd wakker om nog te kunnen ontbijten. Kan maar tot 10:00 uur. Doen het even rustig aan, liggen wat op het strand, zwemmen wat in de Rode zee. Om 13:00 uur hebben we een informatie bijeenkomst en die willen we niet missen. Op die bijeenkomst worden we bijgepraat over de mogelijkheden die er zijn voor excursies, en tegelijk worden we gewezen op het gevaar van maag en darminfectie die kan ontstaan door een veel voorkomende bacterie. Kun je erg ziek van worden zei Jantina die de bijeenkomst leidde. Het was vooral verstandig al bij een eerste symptoom het medicijn Antinal te gaan halen en te gebruiken. Kunnen we halen in één van de vele apotheken vlak in de buurt. Bij Jantina boeken we een trip naar Luxor. Moeten gelijk betalen, maar wel in Egyptische ponden. Niemand heeft nog Egyptische ponden maar dat is geen probleem volgens Jantje. Vlak naast het hotel was een pinautomaat en ga maar even pinnen! Ja ja, ga maar even pinnen! Pinapparaten zijn stuk, leeg of begrijpen ons niet. Kan niet aan ons liggen. Met lege handen terug naar Jantientje en die begrijpt het verhaal gelukkig. Even aangeven dat je een amount bedrag wilt, vul dan het bedrag in, wacht op de komma en vul daarachter nog twee nullen in, anders snapt het apparaat niet welk bedrag je wilt en krijg je niets. Prima uitgelegd. Ha! Nu begrijpen we het. Weer terug bij het pinmormel vul ik het gewenst bedrag in en wacht op de komma. Begrijpt dat kreng niet wat een komma is en die komt dus niet. Wel snapt het dat er drie maal fout gepind is en wordt mijn bankpasje ongeldig verklaard. Lekker, gelukkig heb ik nog meer pasjes en doe nu niets raars meer. Pin gewoon het hoogst uit te betalen bedrag en doe dat daarna nog een keer. Heb nu genoeg om de excursie naar Luxor te betalen. Terug gekomen zijn de meesten wel een pasje kwijt geraakt. Gelukkig is iedereen in gezelschap en dus met meerdere pasjes uitgerust.
Ook de middag doen we verder rustig aan. Moeten nog wennen aan de warmte. Die avond en nacht is er een Beachparty. Kunnen we voor boeken en doen dat ook. Begint om 22:00 uur en duurt tot 01:00 uur. Lijkt ons wel leuk. Is ook wel leuk. Zien er eerst een buikdanseres met ADHD, die met buik, heupen en borsten loopt te draaien, en geen moment stil kan staan, daarna een kerel met lange jurk waarvan de jurk later drie rokken blijken te zijn. De man gaat een pirouette draaien en houdt dat erg lang vol. We vonden er geen moer aan maar wel knap. Met zijn voeten had hij een cirkeltje in het zand gedanst met een diameter van ca. 0,80 m en daar bleef hij in terwijl hij razendsnel ronddraaide. Met zijn rokken maakte hij knappe figuren en gelukkig stopte hij vlak voor ik duizelig werd. Na hem krijgen we een dansgroep die iets onduidelijks uitbeelden. Snappen niet wat, maar er wordt uitgelegd dat het lokale folklore is. Moet maar lokaal blijven. Tenslotte komt er een vuurspuwer die later ook nog over glas gaat lopen, springen, erop gaat liggen en nog meer leuke dingen doet die met glas mogelijk zijn.
Om 24:00 uur is de show afgelopen en begint de disco. Wegwezen.
Maandag na het ontbijt gaan we weer naar het strand waar onze bedden al klaar staan met strandlaken erop op een mooie plaats. Hadden de strandwachtmijnheer de vorige dag vijf Egyptische ponden fooi gegeven en daar doet hij alles voor. Je wordt begroet, bent hun vriend en of je morgen maar weer terug komt. Is ook niet zo maar een fooi, vijf Egyptische ponden is toch al snel naar boven afgerond 43 eurocent. Mag je wel iets voor terug verwachten. Toch?
In de middag voel ik mijn darmen borrelen en ben wat misselijk. Besluit even langs de aanwezige arts te lopen en die vraagt naar mijn reisverzekering. Kan hij gratis helpen. Ligt natuurlijk thuis in Spijkenisse, maar voor vijftig pond krijg ik twee strippen mee met medicijnen. Het blijft wat rommelen en ik ga het hotel uit naar een apotheek vlak om de hoek en vraag naar Antinal zoals aangeraden door Jantje. Kost maar vijf en twintig pond en begin direct met slikken. Alles gaat snel wat beter en ik ben niet meer zo bang dat ik het tripje van dinsdag op mijn bed moet missen.
Dinsdagmorgen 04:00 uur worden we gewekt via een wake up call door de receptie. Op de onchristelijke tijd van 04:45 uur halen de moslims ons op met een klein busje. Dat brengt ons naar een verzamelplaats waarvandaan we met een grote touringcar naar Luxor gaan. Eindelijk. Zijn al in Rotterdam naar het oude en nieuwe geweest en gaan nu het echte zien. Onderweg schrikken we best wel van alle afzettingen waar slechts stapvoets gereden kan worden. Zwaar bewapende militairen en politie controleren iedereen behalve ons. Achteraf blijkt Corendon de organisaties op de hoogte te hebben gebracht over onze reis en we heb-ben geen enkel probleem. Rond 09:00 uur komen we aan. In Luxor is het heerlijk warm. 43 Graden in de schaduw en 53 in de zon. Schaduw krijgen we die dag weinig zal blijken. We starten in de Karnak tempel. Een mooi oud gebouw en krijgen een hele berg informatie te verwerken. Brengen er ruim een uur door en trekken dan door naar de Vallei der koningen. Oude tot zeer oude koningen en allemaal zijn ze dood. Hartstikke dood. Hadden gehoopt op een piramide maar die schijnen ergens anders te staan. We bezoeken er drie graftombes die een beetje vreemd overkomen. Die oude graftombes zijn veel te nieuw. Klopt iets niet. Zelfs de ingangen kloppen niet met het beeld dat in mijn hoofd zit. Gewoon min of meer gewapend beton! We lopen ons daar helemaal uit de naad. Helling op helling af, trap op en trap af en dat allemaal in die tropische hitte. En boven op die graftombes liggen enorme bergen puin en grind. Later wordt ons verteld dat ze de graftombes aan het verplaatsen zijn. De oude plaats werd bedreigd door het stijgende waterpeil van de Nijl. Vandaar dat het ons te nieuw leek en we maar drie van de vele tombes mochten bekijken. Gelukkig was wel die van Ramses Shaffy de derde er bij. Van al het gesjouw door dat kerkhof raak ik in een redelijke grafstemming. Eén maal terug in de bus kom ik weer wat bij. We gaan nu op bezoek bij de Kelly familie. Die maken kunstvoorwerpen van alabastes. Wij zeggen gewoon albast maar de Egyptenaren verzinnen voor elk makkelijk woord iets moeilijks. Het mooie er van is dat ze met de hand machinaal vervaardigde voorwerpen maken die wij met een hoge korting tegen een veel te hoge prijs kunnen kopen. Mooi niet! Een Hollander verkoop je geen knol voor de prijs van een citroen. Als we alle poppetjes goed bekijken zit er op exact dezelfde plaatsen een krasje. Met de hand gemaakt? Mijn tante! Is wel grappig. Iedere keer als de baas iets zegt beginnen de werklui in koor te zingen.
Voor de lunch rijden we naar de Nijl, stappen daar in een bootje dat ons stroomafwaarts naar de overkant brengt en bij een restaurantje afzet. Na de lunch rijden we met de bus naar de Habu tempel. Om die tempel in te komen moet je door een klein winkelcentrum waar gelukkig een toilet is. Aangezien ik nodig moet ga ik snel even dat toilet op. Blijkt er geen papier te zijn. Om dat te krijgen moet Ramses de vier en twintigste wakker gemaakt worden. Steunend en kreunend wordt hij dat een beetje en dan krijg ik een stuk of zes papieren zakdoekjes. Snel weer het toilet op als ik hoor roepen ”hey friend, paying?” Leg hem uit dat hij zijn geld wel krijgt na mijn boodschap. Als ik gereed ben wil ik het toilet doorspoelen maar dat lukt niet. Nergens een spoelknop te vinden. Wel zie ik een kraantje en draai dat open. Mijn drollen beginnen spontaan te lachen als het water met een forse straal recht naar boven spuit en ik daar drijfnat staat te zijn. Besluit de boel de boel te laten, geef Ramses een paar pond en ga snel de zon in om op te drogen. Daarna de tempel in en weer krijgen we een rondgang door het zonnetje. Na een half uur ben ik doodmoe en Luxor helemaal zat. Keer me om en loop terug naar de bus. Blijkt niet onopgemerkt te zijn, binnen vijf minuten zit de bus vol met allemaal zeer vermoeide mensen. Als ook de gids terug is krijgen we te horen dat we nog naar een papyrus museum gaan. Sinds Thor Heyerdahl ooit van dat spul een boot maakte en ermee uit varen ging weet ik wat papyrus is en niemand krijgt mij die bus nog uit. Ben helemaal leeg, gesloopt en lijk totaal niet meer op het origineel. Op de terugweg stoppen we nog even bij tante Fatima waar we op de heenreis ook al zijn geweest en koffie hadden besteld waarvoor we de tijd niet kregen om die op te drinken. Bestellen nu niets. De meesten hebben nog flink wat over van het ontbijtpakket dat we ’s morgens in het hotel hadden meegekregen. Een vrouwtje dat staat te bedelen voor eten met een kindje op de arm en een ezel aan een touwtje aan de andere arm geeft aan dat ze honger heeft. De grote zakken op de rug van de ezel zit barstens vol eten als we wegrijden. Terug in het hotel probeer ik me te herinneren war er allemaal verteld is, ontzaglijk veel in beroerd tot zeer beroerd Engels, maar ik herinner me er helemaal niets meer van. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
We hebben nog tijd voor het diner in de voedselbank en vreemd genoeg gaan we die avond vroeg slapen.
De woensdag brengen we door met uitsluitend liggen, slapen, zwemmen, eten en kletsen. Geheel in willekeurige volgorde, en door een ieder geheel naar eigen voorkeur zelf in te vullen. Dat kletsen doen we vooral met Marianne en Marcel Groot uit Delft. Zeer ervaren in dit soort vakanties hebben ze al heel wat van de wereld gezien. Marcel was in een vorig leven microbioloog bij DSM in Delft en Marianne was en is nog steeds een fervent huisvrouw. Beiden zijn gek op sport, vreemd genoeg ook nog om dat zelf te doen. Zwemmen, fietsen, snorkelen, te veel om op te noemen. Volgens mij hebben ze hun energie niet helemaal in hun werk kwijt gekund. Marcel rijdt graag auto. Is een echte kilometervreter en haalt gemakkelijk de zesduizend in één jaar. Ben ik met dertigduizend helemaal niets bij. Maar ze gaan zo vaak op vakantie dat ze gewoon niet meer kilometers kunnen maken. Ook maken we kennis met Theo en Jacqueline uit Almere. Theo en zijn vrouw zijn er samen met twee kinderen en hij vertelt dat ze alle vijf aan tennis doen. Daar moet ik natuurlijk even over nadenken en ’s middags besluit ik te vragen of ze dat uit willen leggen. Blijkt er nog één van een en twintig niet meer met de familie op vakantie te willen. Overigens is het ook voor het oudste van de twee de laatste keer. Hij wordt volgend jaar achttien en heeft andere interesses dan zijn ouders. Theo doet in hypotheken.
Woensdagavond willen we na het eten even wandelen buiten het hotel. We hebben de raad gekregen om als we Egyptenaren tegen komen die ons lastig willen vallen te doen of we slapen en ze als lucht te zien. Lucht kun je niet zien en hun dus ook niet. Zo lopen we slaapwandelend naar de lucht te kijken over de boulevard die nodig eens geasfalteerd moet worden. Riekie wordt twee keer wakker en dat kost me honderd en tien pond. Was een koopje volgens haar. Leg haar uit dat negen Euro niet echt goedkoop is maar ik schijn een krent te zijn. Zelf twijfel ik nog even of ik een echte Rolex zal kopen voor tien Euro, maar besluit nog even te wachten. Marcel heeft wel zo’n horloge gekocht, hoefde maar twee maal terug voor alles goed was.
Egypte lijkt in veel dingen op Uruzgan, de straten zitten vol met Taliban en allemaal hebben ze een winkeltje en werken ze in ons hotel. Heel goedkoop proberen ze ons via een aanslag of door te dreigen met een berm bom zaken te verkopen die we niet willen hebben. In plaats van het hotel gaan we voortaan de poort uit.
Terug in het hotel komen we aan een tafeltje te zitten met een Hongaars stel. Hij stelt zich voor als Ferenc Blastik dr., en zij heet Agnes Sebeὅ ook met dr. achter haar naam. Dat weet ik omdat ik de namen niet goed verstond en hen vroeg dat op te schrijven. Beiden kwamen uit Budapest en ze gaven zelfs hun email adres. Het gesprek ging in handen en voeten Duits maar was redelijk goed te volgen. Hij werkt/werkte voor de staatsomroep en moest voor zijn werk vaak naar Rusland. Volgens mij mocht hij die niet zo erg. Ferenc blijkt wel een teer plekje in zijn hart te hebben voor Hollanders.
Zijn moeder was in de tweede wereld te werk gesteld in een Duitse fabriek. Daar moest ze aan de lopende band zware voorwerpen tillen en op de band zetten. Zijn moeder was een klein zwak vrouwtje en aan de band stond er een grote Hollander naast haar. Jan heette die. Jan had weinig moeite met het zware werk en elk tweede voorwerp van het vrouwtje nam hij ook maar voor zijn rekening. Zo heeft de moeder van Ferenc de oorlog overleefd en er zijn heel wat Hongaren die onze lange Jan dankbaar zijn. Mooi verhaal. We hadden het ook nog over sport en zo kwamen we natuurlijk uit bij Ferenc Puskas. De legendarische Hongaarse voetballer. Uiteraard kende hij die en ze werden lyrisch. Wilde ook nog vragen of hij Joseph Kiprich kende, maar kon niet op de naam van Joseph komen.
Helaas voor Ferenc zat ons hotel barstens vol met Russen. We hadden er nauwelijks last van. Waren wel gewaarschuwd voor de overlast die je van die rijke derde wereldmensen kon hebben, maar geen kwaad woord over hen. Er waren trouwens hele mooie bij. Bijna zonder uitzondering jonge vrouwen en daar keek ik met veel plezier naar. Waar we woensdag wel last van hadden gehad was een Francaise. De ganse dag lag, zat of liep ze haar man uit te foeteren. De zielenpoot kon geen goed doen. Donderdagmorgen lag ze alleen. Toen dat te lang duurde ging ze weg en kwam wat later samen met haar “man” weer terug. Er zal wel iets gebeurd zijn want de verdere tijd was ze minoux lief. Die morgen Marcel en Marianne nog even uitgezwaaid. Gingen een dagje varen. Verder de hele dag lui liggen zonnen. Het is grappig te zien hoe sommige mensen de hele dag bijna continue bezig zijn hun strandbed/-stoel te draaien om maar zo gunstig mogelijk in de zon/schaduw te komen. Ik heb het beter geregeld, blijf gewoon liggen en laat de zon draaien. Die dag boeken we een vaartocht naar het Dolfijnenhuis voor de zaterdag. Hebben we weer een dagje uit. En dolfijnen, zijn we dol op.
In de avond gaan we weer de poort uit en zijn vast van plan met geld te gaan smijten. Bij één van de Taliban winkeltjes worden we aangehouden. “Je geld voor een horloge”, hebben we natuurlijk niet van terug. Ben best jaloers op de echte Breitling van Marcel. Ik vraag naar de prijs van een “echte” Guzzi dameshorloge en ze vragen twintig Euro. Twijfel nog of ik ga lachen of de man dood ga schieten. Ga maar lachen, Taliban is daar zwaar in de meerderheid. Na het lachen kijk ik mijn tegenstander streng aan, vertel hem dat we twee dames Guzzi’s en één heren Rolex horloge willen voor dertig Euro. Man schrikt zich te pletter en rent de weg over en waagt daar letterlijk zijn leven voor en komt met de gevraagde Rolex. Voor mijn prijs kopen we ze ook. Dat de weg overrennen is werkelijk levensgevaarlijk. In Egypte kennen ze in het verkeer twee regels. Regel één: de grootste auto heeft voorrang en regel twee geldt voor de slimste chauffeur. Je zult er van je leven geen bekeuring krijgen. De politie is geheel solidair met de bevolking. Ook zij rijden met één hand aan de claxon, één met hun mobieltje en sturen doen ze met hun? Ook verlichting hebben ze in de nacht niet nodig! Moeten nog wel iets voor kleinkind Hidde kopen. Wordt een elektrisch bestuurbaar apparaat en we weten zeker dat Hidde er samen met zijn broertje Pietertje wel uitkomt. Pietertje is natuurlijk zijn vader, maar als ze samen spelen is er geen verschil meer. Komt wel goed. Riekie koopt ook nog een “originele” Chloë tas voor achttien Euro en we besluiten de poort op te zoeken. Binnen de poort raken we in gesprek met een vader en dochter. Martin en Mariska. Ze wonen in Veendam maar hebben daar geen schuld aan. Martin werkt als procesoperator in Emmen en Mariska gaat naar vijf HAVO. Martin blijkt gescheiden van een vrouw waar hij niet mee getrouwd is en heeft sinds kort een nieuwe vriendin die hij al kent vanaf zijn vijftiende jaar. Mariska heeft er voor gekozen bij haar vader te wonen. Na de HAVO wil ze (denkt ze) bedrijfseconomie gaan studeren op HBO niveau. Weet ze nog niet zeker. Martin mist zijn tamme koikarpers, en vader en dochter zijn wild van paardrijden. Mariska heeft zelfs een eigen paard. Martin heeft ook een zwak voor Formule I. Heeft er één met zijn broer in Brno beleefd.

Donderdagavond laat krijg ik toch twijfel over mijn aanpak. De wreven van mijn voeten zijn veel te ver verbrand. Heb er flink last van. Flink gekoeld met een handdoek overgoten met koud water uit de koelkast, geeft niet echt veel verlichting. Daarna goed ingesmeerd met aftersun word ik ’s nachts toch een aantal keren wakker van de kleine eerstegraads verbrandingen. Vervelend, en ik besluit de komende dagen zonvrij aan het zwembad in de schaduw te blijven. Is ook lekker. Is ook minder ver naar de bar.
Donderdag nacht wordt Riek wakker van de kou. Heeft voor het slapen gaan piano gespeeld op de knopjes van de airco en weet werkelijk niet wat ze gedaan heeft. Ze snapt nu ook waarom ik afgelopen maandag zei airco uit of bed wisselen. Bed wisselen dus!
Vrijdagmorgen slaan we onze bedoeïenentent op in de volledige schaduw bij het zwembad. Heb het wel voor de mensen aan het strand geregeld dat de zon gewoon doordraait. Wel even de strandlakens opgehaald bij Ahmed. Iedereen heet hier trouwens Ahmed, behalve Samir, die heet Mohammed. Is wel makkelijk. Als je Ahmed roept kijkt iedereen om. Ook de Fatima’s. Zo langs het zwembad onderga je heel nieuwe ervaringen. De moslims duiken ge-woon in zwembroek het zwembad in, de moslima’s niet. Die mag je niet ongekleed zien en een zwempak of bikini vallen ook onder ongekleed. Zij gaan dus gekleed te water. Jezus, Mohammed en alle anderen die mensen de wet voorschrijven? Als je ooit een mooie vrouw in een natte jurk uit het water ziet komen? Kunnen beter naakt zijn! Hoef je niet na te denken.
Gaan ook vrijdag op tijd naar bed. Moeten zaterdag op tijd weer op om ons dagje te gaan varen. Zijn zaterdagmorgen op tijd op onze privépier. Fout! Helemaal fout! Vertrekken helemaal niet van de plaats waar we geboekt hebben. Worden terug begeleidt naar de poort en daar wordt nerveus getelefoneerd. Moeten vijf minuten wachten van onze stuurman en gelukkig kwam er binnen de geplande twintig minuten een taxi die ons naar onze boot brengt. Hebben daar duidelijk op ons liggen wachten, want zodra we ons aan boord hebben gevochten, er liepen nogal wat trossen over de smalle loopplank waar we overheen en onderdoor moeten, vertrekken we.
De zee was behoorlijk ruw en sommige mensen kijken ietwat benauwd. Gaat over als we na een kleine twintig minuten dolfijnen te zien krijgen.
Het is geweldig die dieren zo vlak naast de boot te zien. Die lachende snuiten en pientere oogjes doen een mens goed. Helaas blijven ze niet zo lang bij ons.
Een klein uur later bereiken we het eerste rif van de dag. Het schip wordt aangemeerd en we gaan snorkelen. Heb ik nog nooit gedaan en ik doe het dus niet goed. In plaats van lekker stil te liggen en de benen met zwemvliezen het werk te laten doen ben ik aan het zwemmen. Hartstikke fout natuurlijk. Dat gaat niet zo goed, maar ik kijk wel onder water en wat ik zie is zeldzaam mooi. Eén grote droom van kleuren en een gat in de zeebodem waar je spontaan hoogtevrees van krijgt. Het water is zo helder dat je de diepte gewoon goed kan inschatten. Ik krijg het gevoel dat ik een vogel ben die vliegend naar beneden kijkt. Veel te snel word ik wat moe en besluit terug te gaan. Was een beetje te simpel gedacht. Als je in het water ligt en wat aan het draaien ben geweest zoek je de boot waar je moet zijn, maar er waren nog een stel boten bijgekomen. Besluit maar langs alle boten te zwemmen in de hoop de goede te vinden, maar heb helemaal geen erg dat ik midden op het rif ben beland. Dat is redelijk gevaarlijk want de vlijmscherpe punten van het rif hoef je maar even aan te raken en het snijd je helemaal open. Vanaf één der boten word ik aangeroepen en iemand gebaart me hoe te zwemmen om van het rif af te komen.
Dankbaar kom ik in dieper water en begin te zoeken naar de goede boot. Ze lijken allemaal op elkaar en hebben allemaal een prachtige naam die ik helaas niet kan lezen. Heb al verteld dat mijn Arabisch niet zo goed is. Gelukkig hoor ik op enig moment mijn vrouw iets roepen en ben ik weer een beetje thuis. Ga die dag niet meer snorkelen. Heb zoveel zout water binnen gekregen dat mijn bloeddruk behoorlijk moet zijn opgelopen. Krijg later nog spijt van mijn besluit.
Na de snorkeltocht wordt de lunch geserveerd. Prima eten waarvan alleen de kip lekker was. Van al dat vreemde eten ga ik ongelooflijk verlangen naar een prak andijvie met een bal gehakt. Na de lunch varen we verder naar een volgend rif waar het grootste gedeelte van de eerste groep weer gretig het water induikt om de tocht rond dat kleinere rif te snorkelen. De meesten zijn ervaren snorkelaars en aangezien zij het wel goed doen worden ze nauwelijks moe. Daarna naar het derde en laatste rif. Een wat kleinere groep gaat weer op pad. We worden wel gewaarschuwd goed rond te kijken aangezien de kans daar redelijk groot is om weer dolfijnen te spotten. En ja hoor! Wat verder van de boot maar goed te zien komen dol-fijnen aan de oppervlakte. Een Russisch gezinnetje dat geen zin meer had nog eens het rif rond te gaan en vlak bij de boot aan het zwemmen was werd op de dolfijnen gewezen en als een speer zwommen ze er heen. De dolfijnen hadden er kennelijk plezier aan en bleven ruim een half uur bij hen in de buurt. De snorkelaars die halverwege hun rondje aan de overkant terecht waren gekomen kwamen ook op wedstrijdsnelheid aangezwommen en genoten mee. Het werd een geweldig spektakel met als afscheid een dolfijnenshow. Twee van hen kwamen ruim het water uit en doken elegant weer onder. Even later kwam er een laatste boven, zwaaide met zijn staart en toen was de show voorbij. Het was dus echt zwemmen met dolfijnen geworden met dank aan de dolfijnen.
Terug aan de wal gingen we weer touwtje springend van boord. Er stonden een aantal taxi’s klaar die ons graag wilden vervoeren, alleen wel tegen betaling? Doen we natuurlijk niet. We hebben geboekt uit en thuis vanuit het hotel. De bootmanager gaat alles regelen en binnen de kortste keren zit iedereen in de juiste taxi. Taxi? Ja, volgens hen zaten we in een taxi! Een ons onbekende uitvoering van een Toyota busje die met elastiek, touw en pleisters bij elkaar werd gehouden en van een onbestemd bouwjaar is. De taxi was als een mooie vrouw, oud geworden, afgetakeld en al heel wat jaren aan pensioen toe. De chauffeur stapte in, startte het lijk waarop ik zelf de schuifdeur maar dichtdoe. Als een volleerd idioot knalt hij de oude dame dwars tegen alle regels in door het verkeer. Wel wordt angstvallig heel erg langzaam gereden bij de geringste drempel of het kleinste gaatje op en in de weg. Chauffeur is duidelijk bang al zijn deuren te verliezen.
Terug in het hotel horen we van Marcel en Marianne dat Martin en Mariska dezelfde tocht hebben gedaan maar van een andere locatie. Zij hadden de pech geen enkele dolfijn te hebben gezien. Jammer, we hadden ze het gegund. Was prachtig. Na het eten gaan we terug naar onze kamer. Liggen even wat lui bij te komen. Riek is te moe en wil niet meer naar de bar, hoeft ook niet we hebben genoeg op de kamer, maar ik ga nog wel even wat kletsen. Na een uurtje en twee feestbiertjes verder ga ik ook weer terug. Ga voetbal kijken, maar al voor Excelsior slaap ik.
Voor zondagmorgen het kaartje niet storen aan de deurknop gehangen en uitgeslapen tot kwart over negen.
Zondag doen we niets behalve eten, drinken, slapen en uiteraard kletsen. Blijven lekker op onze sofa’s liggen en ik besluit wat te gaan schrijven. Heb nog geen idee wat, we maken gewoon niets mee. Maar ik verzin wel wat. Die dag gebeurt er ok helemaal niets. Wel zien we Zeeuwse Ruudje van den Dries een verhouding beginnen met een struise Vlaamse jonge dame, Jolie. Ruud is elf jaar en Jolie tien. Ruud is de zoon van Herman en Sabine. Ruudje wilt van alles met Jolie maar vooral winnen. Met tafeltennis speelt hij nog gemener dan ik en dat kunnen er maar weinig. Jolie trekt zich daar weinig van aan, luistert met maar met een half oor en vertelt Ruud daarna hoe de echte wereld in elkaar zit. Uiteraard luistert hij na eerst te zeggen dat hij het beter weet. Maakt weinig indruk op haar. Volgens mij kan hij de relatie veel beter beëindigen voordat het hem tijd, moeite en vooral veel geld gaat kosten.
In Egypte is trouwen een geweldige onderneming. De bruidegom moet een kapitaal betalen voor zijn bruid, vervolgens moet hij een feest organiseren dat drie dagen duurt en dan komen er zo tussen de zes en negenhonderd mensen op zijn kosten feestvieren. De meeste kent hij niet eens. Kennissen van kennissen van een onduidelijk familielid. Nu hoeft een feestje daar niet duur te zijn gezien de prijzen, maar met het gemiddelde inkomen van twintig Euro in de maand? En dat is dan het huwelijk. Mocht dat huwelijk niet goed gaan dan is de man ook de grote verliezer. Hij raakt alles kwijt. Zijn vrouw, kinderen, bezittingen en het grootste deel van zijn inkomen. Nee, Egypte is niet het beloofde land. Voor het eerst begrijp ik waarom Mozes met zijn maatjes naar Israël wilde. Al vind ik het nog steeds raar dat hij daar de Rode zee voor drooglegde. In het noorden had Ferdinand De Lesseps het Suezkanaal nog niet gegraven en daar hadden ze gewoon met droge voeten over land het beloofde land kunnen bereiken. Maar ja, dan zou de Bijbel niet zo’n spannend jongensboek zijn geworden. Zondag horen we ook dat de familie van den Dries niet naar Cairo zijn gegaan. Pa Herman was ziek en ze hebben de reis twee dagen verzet. Geen probleem. Weten nog niet of hij ziek is geworden van het eten, drinken warmte of PSV. Herman is een fervent PSV supporter en laat dat elke dag zien door een shirt te dragen waar dat op staat. Heeft te maken met een relatie met Jan Poortvliet. Ook een Zeeuw.
Cairo is hier trouwens Karo. Een tripje van twee en twintig uur, waarvan je er vijf in Karo doorbrengt. De rest van de tijd zit je in de bus.
Rond kwart over vier krijgen we bezoek van Adam. Adam biedt ons een massage aan, bij Eva. Kost tweehonderd en tien pond per persoon, maar samen maar vierhonderd. Zeg hem nog dat ik geen massage nodig heb. Gaat die eikel mijn voet masseren. Drukt een paar keer op mijn voetzool reflexen, die ik zelf ook wel weet te vinden en doet me expres pijn. Toch heb ik er eigenlijk wel zin in en Riek vind het ook wel leuk. Boeken voor vijf uur in de middag, maar even later komt Adam terug met de boodschap dat ze het zo druk hebben dat we gelijk terecht kunnen bij Eva. Riek wordt door een vrouw gemasseerd en ik door een man. Vind ik niet eerlijk. Maar het was heerlijk. Een zalige massage van een half uur? Nou ja, Adam wilt mijn hoofdhuid masseren, haalt de deken weg en dan moet ik door een gat naar beneden kijken en zie mijn eigen schoenen recht onder me. Gelukkig heb ik geen zweetvoeten meer, maar het uitzicht is toch minimaal.
Was al blij met de uitgave, want we hadden nog duizend Egyptische ponden gepind en ik was bang dat we dat niet meer op kregen. Had buiten Riekie gerekend. Na het diner in de gaarkeuken gingen we nog even de poort uit voor een fatsoenlijke espresso. De hotelkoffie zijn we even zat. Enfin, nog even rondwandelen, drie jurkjes, twee Breitling horloges en een Guzzi zonnebril verder moet ik flappen bijtanken. Is de laatste keer dat we de poort uitgaan. Nog één keer en ik ga de Talibantjes Halal slachten. Terug in het hotel brengen we de avond door met de M & EMs, Marcel, Martin, Marianne en Mariska en Herman en Sabine. Als we naar bed gaan val ik als een blok in slaap.
Maandag is onze laatste volle dag in Hurghada aangezien we dinsdag naar huis gaan. Redelijk op tijd gaan we ontbijten. Door de warmte die ons als een muur overvalt als we onze airco gestuurde kamer verlaten kan ik soms slecht zien. De weg naar de voedselbank gaat langs het zwembad, en daar zijn wat trapjes. De eerste de beste mis ik totaal en ben veel eerder beneden dan mijn vrouw. Volgens Riekie was het een mooie snoekduik, en gelukkig heb ik buiten vier dubbele botbreuken en een redelijk gekwetst ego eigenlijk niets bijzonders. Mensen willen me helpen, maar als ervaren invalide geef ik aan dat het niet hoeft. In de loop van de morgen zitten we een poosje te kletsen met Herman en Sabine van den Dries. Horen dan dat hun zoontje Ruud autistisch is. We horen dan van zijn emotionele tekortkomingen. Het schijnt ook zo dat Ruudje niet van gemaakte fouten kan leren.? Goh, nooit geweten dat ik vroeger zoveel autistische collega’s heb gehad?
Dinsdag nemen we van alles en iedereen afscheid, ook van Herman en Sabine die ook nu niet naar Karo zijn gegaan aangezien autistische Ruudje dat voor hen verpestte. Doen rustig aan en bereiden ons voor op de thuisreis. We worden op tijd opgehaald, en zien op het vliegveld dat we anderhalf uur vertraging hebben. Moet je mee leven als je een vliegreis hebt. Geven de koffers af en kijken wat rond op het vliegveld, drinken een kopje koffie, eten een broodje en brengen onze tijd verder door met Marcel en Marianne.
In de bus naar het vliegtuig van Transavia is het nog steeds bloedheet. Als we via de trap het vliegtuig ingaan zie ik dat de gezagvoerder een vrouw is. Begin maar met te geloven dat alles mogelijk moet zijn en pleur vierkant in mijn stoel neer. Ben alles wel zat en wil naar huis. Gaan nu naar Schiphol en daar kan niets fout gaan. Toch? Wel dus. We gaan landen op de polderbaan. De baan die het verst weg ligt en moeten dus een kwartier taxiën naar de pier. Bij de pier aangekomen lukt het niet om de gate aan te sluiten op het vliegtuig. Na ruim een kwartier komen er dan twee trappen en kunnen we het pokkending uit. Hoeven maar een klein stukje te lopen voor we een trap op kunnen naar de aankomsthallen. Blijkt de deur boven aan de trap dicht te zijn en zijn er een aantal mensen bezig om de sleutel te vinden. Als dat lukt, zijn we op de verst mogelijke aankomsthal en zijn nog een poosje bezig om echt aan te komen. Bij onze lopende band aangekomen blijkt ook deze Arabische nukken te vertonen. Hij stopt spontaan. Riek heeft haar koffer maar die van mij is nog onderweg. Na een kwartier wordt er iemand wakker, pakt een bos sleutels en de laatste past op het resetslot. Door de douane staat Nathalie ons vrolijk op te wachten. We rijden naar Ypenburg en gaan maar liever gelijk door naar huis. Willen de kindertjes niet wakker maken. Thuis rusten we nog even, gaan naar bed, en als ik volgende week wakker word schrijf ik mijn verhaaltje wel,
Truste,
T@n van Dongen

Dit bericht is geplaatst op 30 augustus 2011 om 21:33 in de categorie van Ton.
Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kunt naar het eind van dit bericht gaan en een reactie schrijven.
Pingen is momenteel niet toegestaan.

5 reacties op “Egypte 2011,”

  1. Fredy schreef:

    Geen kramp in de vingers pap?????? Hahaha, ik heb weer genoten van je verhaal hoor!!

  2. hans schreef:

    godsamme Ton, een speech van Fidel Castro is er niks bij, ik kom later even terug om te lezen. Er moet ook nog gewerkt worden he.

  3. Marianne en Marcel schreef:

    Wij hebben op de camping met veel plezier je verhaal gelezen en hebben zo de vakantie nog een keer beleefd. In onze voortent tik de regen zachtjes tegen het zolderraam , tijd om vakantie veilingen site maar weer eens te bekijken.
    Ik ben inmiddels weer op 1 glas bier en 1 glas wijn terug. We hebben uitgerekend dat we totaal zo’ n 60 liter vocht gedronken hebben. 5 % was gelukkig water. Ik heb de site bij onze favorieten gezet en daar kom je niet zomaar in.
    Bedankt voor jullie gezellige gesprekken en zie jullie wel weer via de vakantie veilingen
    Marianne en Marcel

  4. Ans van Rooijen schreef:

    hoi Ton,
    Wat heb je er een mooi, verhaal van gemaakt, schitterend om te lezen.
    en dan nu lekker naar het Sauerland, heel anders, mmar ook heel mooi.

    ook daar verwacht ik wel een verhaal over!
    groetjes Ans

  5. Herman schreef:

    hoi ton,

    heb je stukje net gelezen…gaf weer wat flashbacks naar egypte van vorig jaar, heb je kaartje eigenlijk al die tijd in mijn portomonee gehad….

    Je zal wel tevreden zijn met de wederopstanding van feyenoord dit afgelopen seizoen

    groetjes uit het zeeuwse land
    Herman

Schrijf een reactie