Kanoën?
16 oktober 2013

Kanoën ja, waarom zou ik het daarover willen hebben? Nou, gewoon omdat ik dat vanmiddag moest doen! Op woensdagmiddag ga ik naar hydrotherapie. Hydrotherapie is zwemmen en gymnastiek in het water voor mensen die niet van zwemmen en gymnastiek houden maar het volgens een therapeut nodig moeten doen?

Die therapie staat dan onder leiding van weer een andere therapeut en die laat je dan in het zwembad oefeningen doen die goed voor lichaam en geest zijn. onze therapeut is Rianne, geloof ik, kan ook Rihanne zijn, zal ik eens navragen. Aan wie? Aan Adrie natuurlijk. Adrie Baars weet dat soort dingen gewoon. En hij weet het natuurlijk. Onze stertherapeut heet Rianda. zo, dat vergeet ik nooit meer, bedankt Adrie!

Maar dat kanoën hè, sta je met twaalf personen in een super warm zwembad, moet ook wel want iedereen heeft reuma, nou ja iedereen, Rianne niet natuurlijk want die geeft de therapie en dan mag je geen reuma hebben, toch?
En dan krijg je een blauwe stok in je handen waarmee je oefeningen moet gaan doen. Oefeningen? We moeten kanoën! Sta je tot aan je kin in het water, op een beweegbare vloer zonder boot te kanoën?

Sorry hoor, maar kanoën doe je in een echte kano. Zo’n ding waar je maar moeilijk in kan stappen omdat die bij het minste geringste omkiept. Zit je eenmaal dan gaat het goed. Meestal dan. De laatste keer dat ik echt ging kanoën ging dat dus niet zo goed. Het moet in 1990 geweest zijn, we waren op vakantie vlak bij de Ardèche terecht gekomen. De Ardèche, een heerlijke rivier en bij uitstek geschikt om die per kano af te varen.

Een echte bergrivier, sterke stroom en je hoefde alleen maar te sturen en proberen door stroomversnellingen te varen zonder om te kiepen om een geweldige dag te hebben. Wij varen dus. met mijn vrouw Riek, dochter Nathalie, broer Huug en schoonzus Willeke hadden we drie boten nodig om ons avontuur te beleven.
We hadden besloten niet de langste tocht van vijfentwintig kilometer te varen maar die van achttien te doen. Aangezien alle kano’s op het zelfde eindpunt aankwamen moesten wij dus eerst zeven kilometer met de auto voor we het water in konden. We hielpen mee de boten op de imperiaal te leggen en reden naar ons vertrekpunt.

Het was een prachtige dag, schitterend weer en dat was het enige dat goed zou zijn die dag. De wilde bergrivier was duidelijk getemd en er was nauwelijks stroming, sterker, we hadden wind tegen en als we even niets deden om vooruit te komen gingen we achteruit. Maar als je in de morgen om een uur of negen vertrekt, en je wilt om vijf uur in de middag aankomen heb je tijd zat.

We hadden een prima kaart meegekregen waarop alle bochten stonden aangegeven en zo konden we zelf bepalen waar we ons bevonden en of we niet te snel gingen. Na een paar uur hard werken om vooruit te komen kwamen we uit op een punt waar we even aan konden leggen en wat uit te rusten. We hadden alle bochten goed geteld en schoten lekker op, dachten we. Fout dus, alle door ons getelde bochten stonden helemaal niet op de kaart en we waren eigenlijk nog maar net onderweg!
Die dag zou werken worden, niet gewoon, nee, bikkelen! De tegenwind werd wat sterker, de stroming ging de verkeerde kant op en bij stroomversnellingen waren we zo moe dat we bij de geringste versnelling omkiepten. Gelukkig ging dat allemaal goed en konden we zelf wel weer recht komen.

Behalve die ene keer, het was een stroomversnelling waar het water een metertje naar beneden ging en enorme rotsblokken ons de weg versperden. Natuurlijk gingen we allemaal onderuit en we mochten ons werkelijk gelukkig prijzen dat we niet gewond waren geraakt. Er waren gelukkig nogal wat mensen die daar hun zonnebaden namen en die kwamen ons al heel snel helpen, alleen, en daar waren we niet op voorbereidt, we zaten daar in een geweldig nudistenkamp en die mensen hebben meestal heel erg weinig aan. Nathalie, pas vijftien jaar oud, werd uit het water geholpen door een heel aardige mijnheer met een enorm klokkenspel. Daar schrok ze zo van dat ze de rest van de vakantie boos bleef!
Maar we gingen verder, we moesten wel! En moe dat we waren? Niet te beschrijven! Nathalie kon niet meer de kracht opbrengen om te peddelen, haar één persoons kajak bonden we achter de tweepersoons van ons vast met een bandje uit de bikini van mijn vrouw. Zou ze normaal niet doen maar mijn vrouw was inmiddels in een fase van apathie terecht gekomen dat ik haar wijs had kunnen maken dat we met de trein verder gingen. Soms had ze een kleine opleving en ging ze helpen met peddelen. Het resultaat was dan dat de boot razendsnel draaide en we weer richting verkeerd gingen. Alleen al de boot weer in de goede richting krijgen vergde zoveel kracht, dat ik haar vertelde dat de eerste de beste keer dat ze weer ging meehelpen ze de rest van de afstand zou moeten zwemmen. Ik geloof niet dat het helemaal tot haar door drong en we ploeterden maar verder. Was ik moe? Mijn broertje Huug had hetzelfde probleem en het schuim stond hem op de mond. Helemaal stuk zat hij.
Natuurlijk kwamen we een keer aan op het eindpunt. Ik had enorm veel moeite om de boot uit te klimmen en op de oever te komen.
De mevrouw van het botenverhuurbedrijf stond ons al op te wachten. We moesten even helpen de boten weer op de imperiaal te leggen. Ging natuurlijk niet lukken, ik kreeg mijn armen niet meer omhoog. Geen idee hoe het gelukt is maar opeens waren we onderweg. Ik vertelde het madammetje dat ik toe was aan een biertje en ze was best bereidt even te stoppen zodat we dat biertje konden gaan drinken, maar als we even konden wachten zouden we van haar drinken krijgen op de plaats waarvandaan we vertrokken waren en waar onze auto stond. Deden we maar.
Daar aangekomen kregen we een glas heerlijk koud water met een smaakje er in, in mijn hele leven had ik niet zoiets lekkers gedronken.
De volgende dag moest ik dat hebben natuurlijk. Lekker koud water met het smaakje er door, het was niet om te genieten, allemachtig wat een pisdrank! Was alleen lekker als je verschrikkelijk uitgewoond was en dat was ik niet meer.
Daar moet je dan aan denken als je aan het kanoën bent met een blauw stokje in een verwarmd zwembad met beweegbare bodem die je na het varen gewoon op de begane grond afzet,

T©n van Dongen

Dit bericht is geplaatst op 16 oktober 2013 om 23:10 in de categorie van Ton.
Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kunt naar het eind van dit bericht gaan en een reactie schrijven.
Pingen is momenteel niet toegestaan.

5 reacties op “Kanoën?”

  1. hans schreef:

    Het begint nu hoog tijd te worden om deze site geschikt te maken voor het uploaden van foto’s Ton. Zowel van de kanotherapie, als de meest fraai vormgegeven naturiste zie ik graag wat plaatjes tegemoet.

  2. Ton schreef:

    Ha die Hans,
    Je hebt gelijk dat er foto’s bij moeten maar daar moet ik even mee stoeien. Als je een foto wilt hebben over het onderwerp dan vrees ik dat die in het water gevallen is,
    Sorry!

  3. hans schreef:

    Ik was er al bang voor ja. Nou ja, doe ik het maar met de tekst voorlopig. Ben nog wel met smacht aan het wachten op het verhaal over de ins en outs van het voorzitterschap. Of komt daar een tv-serie over?

  4. Ton schreef:

    Hans,
    Ik denk dat ik dat voorzitterschap maar behandel in mijn eerstvolgend stukje. Moet je wel beloven niet te gaan lachen en ik heb helaas geen foto’s.
    Maar ik wil van jou toch wel een verklaring hoe dat zit met je psvfansunited.nl. Als ik al wat uit moet leggen, hoe los jij dat dan op? Als jouw favoriete voetballers al vermoeid een bus uitkomen als ze naar Groningen moeten?

  5. hans schreef:

    Kom op Ton, de gemiddelde leeftijd van PSV is net zo hoog als die van je twee jongste kleinkinderen. Rij daar maar eens mee naar Groningen, ik voorspel je dat ze ook liggen te tukken als de martinitoren in zicht komt. En dan vind je het ineens schattig denk ik.

Schrijf een reactie