Vakantie 2005
27 mei 2005

Vakantie 2005, van Ton en Riek van Dongen

Zondag 15 mei. Gelukkig, vakantie. Hebben we wel verdiend na een jaar pre fut. Gaat echt niet in de koude kleren zitten.

Op tijd vertrokken zo rond half negen richting Frankrijk. Bij Hoogvliet regende het wat, maar dat is normaal. Het regent daar of het stinkt er naar de Shell. Moesten eerst nog door België, maar dat moest lukken. België is trouwens best nog groot als je over Antwerpen en Luxemburg gaat, maar ja, voor een goedkope tankbeurt doe je veel.

De bedoeling is een kleine camping ergens tussen Metz en Nancy. Lekker op tijd kwamen we daar aan. Was een heel erg rustige camping. Wij waren de enigen. Volgens de campinggids ging hij op 1 mei open.

Bleek de campinghouder zich 16 dagen te hebben verslapen. Was dat klotending nog niet open. Tenminste, hij was wel open, maar hij was niet open. We konden er gewoon op, maar ja, kamperen is afzien zonder water, toilet en elektriciteit. Kun je de airco, de schoteltelevisie, het koffiezetapparaat etc. niet gebruiken. Wordt het echt kamperen. En, dat willen wij niet echt.

Dus, de zaak maar weer aangekoppeld, en gelukkig was er een camping vlak in de buurt die wel open was. Vic-sur-Seille. Daar lag die. Dus het dorp ingereden op zoek ernaar. Konden hem natuurlijk niet vinden. Dus het dorp weer uit. Een paar flinke heuvels over en van de andere kant hetzelfde dorp weer in. Toen bleek dat als we één straatje anders waren gegaan dan hadden we hem de eerste keer al gevonden. Waren er maar een paar honderd meter vandaan geweest.

Prima camping met goede voorzieningen. De douche was heerlijk koud, vlak boven ijswatertemperatuur, en toen ik het boekje nakeek bleek dat er geen warm water kon worden geleverd. En dan valt douchen niet mee.

Riekie ging gelukkig als eerste. Ik weet niet of ze me geloofde toen ik zei dat ik eigenlijk helemaal niet zo vuil was en maar een keertje oversloeg.

Was eigenlijk wel een rustige camping. Het enige dat je hoorde was een paar honderd moslims die een feestje vierden aan de rand van het meertje bij de camping met hun daarbij horende prachtige minaretten muziek. Als ik thuiskom ga ik de cd kopen. Denk ik. Maar ja, jammer genoeg moeten die gasten bij zonsondergang naar de moskee, dus echt lang genoten hebben we niet van die pokkenherrie. Een uur of vier maar.

Maandag naar Nancy. Mooie stad volgens de boeken. Schrijver is er volgens mij zelf nooit geweest. Is geen ene moer aan. Ze hebben één mooi plein, het Stanislavplein. Op dat plein vind je al het moois dat Nancy te bieden heeft. Alles goud wat er blonk. Natuurlijk klatergoud of bladgoud, maar zag er in ieder geval uit als goud van het mooiste koper.

Was helemaal niets open, maar dat gebeurt thuis ook wel eens op tweede pinksterdag, dus, dat hebben we die gasten maar vergeven.

Op dinsdag door naar een camping in de buurt van Macon. Mover van de caravan aangezet en die deed dus of hij achterlijk was. Konden de caravan zelf duwen en dat is balen. Gelukkig waren er nog twee bejaarden die we gratis een hernia bezorgden anders waren we op het pad blijven staan. Nu hadden we nog een goed plekje.

Woensdag de accu weggebracht om op te laden, en dat kon uiteindelijk bij een Renaultdealer. Rond drie uur in de middag zou ik hem kunnen ophalen. Aangezien je een Fransman op zijn woord kunt vertrouwen, haalde ik hem drie uur op. Helaas zeiden ze, het wordt vijf uur vanmiddag.

Ter plekke besloot ik tegen de Europese grondwet te gaan stemmen als ik thuis zou zijn geweest op 1 juni, tenzij de Fransen tegen waren. Dan ben ik voor.

Om vijf uur stonden ze me op te wachten met gezichten van gediplomeerde begrafenison-dernemers zonder praktijkervaring. Est mort! De accu was overleden. Maar, ook goed nieuws. Als ik bij hen een nieuwe zou kopen, zouden zij geheel kosteloos de begrafenis regelen. € 209,75, voor die prijs konden ze een nieuwe leveren.

Even duur als in Nederland als de BTW 45% zou zijn geweest. Maar, dan kreeg ik ook wat. Ik zou in het bezit komen van de beste accu ter wereld. De enige echte Renaultaccu. Enfin, de nieuwe accu werkt goed en we hoeven niet meer te duwen.

Donderdag de 19e doorgereisd naar Porte Grimaud. Daar zou volgens het boekje een mooi gelegen camping zijn met alle voorzieningen en, aan het strand. Mooier kon niet. Kon dus wel. De echt mooie plaatsen waren al jaren geleden gereserveerd en wat wij konden krijgen was een plekje in het Grote Donkere Buitenbos van de fabeltjeskrant. Konden niet eens de hemel zien. Zit je op een strandcamping!? Kunnen mooi de zenuwen krijgen. Hadden wel al ingecheckt.

Op het bureau keken ze niet eens raar dat ik binnen een kwartier weer uitcheckte. Kreeg de € 10,00 van de slagboomsleutel terug en we vertrokken. Die gasten adverteren met staanplaatsen die nooit vrij komen!

Gelukkig wisten we een camping vlak in de buurt waar we ook al eens een tijdje hadden doorgebracht en dus maar daar naartoe. Camping Park Montana bij Saint Tropez. Was maar tien minuten rijden en toen we daar aankwamen gingen we eerst de camping maar eens bekijken.

Jezus, hadden dat ding helemaal volgezet met stacaravans. Dooie boel daar want alles stond leeg. Asielzoekers kamperen in Nederland mooier dan de Fransen op Park Montana. Wegwezen dus. Wisten ook nog een camping in St. Aygulf bij Fréjus. Gaan we daar maar kijken.

Heerlijk file gereden langs de Middellandse Zee. Binnen anderhalf uur legden we toch nog gauw zo’n 20 kilometer af, en toen we die camping naderden zei ik Nee. Hier ga ik ook niet staan: we gaan naar La Pierre Verte, verder op in Fréjus. Kenden de camping nog van 1991 toen we er vakantie vierden. Prachtig gelegen en heel erg rustig. Ligt ca. 12 kilometer van de stranden af met de bij stranden horende drukte, maar binnen een kwartier heb je weer de rust van het binnenland.

Camping was wel veranderd. De twee stacaravans die vroeger de ontvangst huisvestte was vervangen door een prachtig kantoor. En, voor het eerst in vijf dagen een warme douche. Een heerlijk warme douche. Genieten. Want ook in Macon waren de douches niet warm. Wel 5 á 6° warmer dan in Vic, maar daar werd ik toch ook niet blij van.

Hebben heel erg veel gelijk gekregen daar naartoe te gaan. Blijven hier minstens een week. Worden uiteindelijk tien dagen. Vervelende dagen. Uitslapen, naar het strand, boodschappen halen, naar de camping, het zwembad in als we zin hebben, op zijn tijd een biertje, of een wijntje, of een borrel, heel vervelend allemaal en, dat alles bij een temperatuur van ruim 30°.

Als we op zaterdag de 28e afrekenen, en ik aangeef dat we de volgende dag vertrekken en ik vast wil afrekenen, en, er ook nog bij zeg dat we dan tien dagen hebben gestaan, brengt onze Belgische gastvrouw keurig negen dagen in rekening.

Zondag dus met de zooi naar Pisa. Vlak voor Pisa ziet Riek sneeuw liggen in de bergen. Sneeuw? Op een westelijke berghelling? Kan niet. Even later zie ik een bord met de plaats-naam Carrara. Marmer! Riek ziet marmer in de bergen. Het wereldberoemde bijna vlekke-loos witte marmer van Carrara! Leonardo Da Vinci uit Vinci kocht daar zijn marmer. Zijn David is er van gemaakt. Mag ik niet missen.

Rond half drie in de middag op een heel mooie camping in de buurt van Pisa in Torre di Lago Puccini. Die schijnt daar gewoond te hebben, maar, dat zeggen ze in elk dorp in Noord-Italië. Maandag de toren rechtgezet, maar allejezus wat staat die ook nu nog steeds eng scheef. Zelfs mijn vader – God hebbe zijn lever- heb ik nooit zo scheef uit de kroeg zien komen, en dat wil wat zeggen.

Dinsdag naar Carrara. Mogen de steengroeven bezichtigen en maken daar graag gebruik van. Enorme blokken marmer, graniet en kwarts worden er uit de rotsen gehaald en gaan op transport naar de kustvlakte waar het een grote steenhoop is. Niets gaat er verloren van het marmer. Zelfs het stof wordt nog gebruikt. Samen met een soort kunsthars wordt er een mengsel van gemaakt, in mallen gegoten en zie, er is weer een nieuwe David geboren.

Woensdag naar Lucca. Staan er midden in het centrum geparkeerd en het is de zoveelste schitterende Italiaanse stad. Heel mooi oud centrum met daaromheen een mooie stadswal waarop het heerlijk wandelen is.

’s Avonds met veel plezier de stemuitslag voor het Europees referendum bekeken. Helaas voor J.P. was ook ik tegen. Laat hij er eerst maar eens voor zorgen dat Nederland niet meer teveel betaald aan Europa, de Euro wordt hergewaardeerd, er één hoofdstad komt en dus niet steeds pendelen tussen Straatsburg en Brussel wat miljarden per jaar kost, en dan, als dat gelukt is –wat natuurlijk niet gaat lukken- daarna die Europese grondwet herschrijft en dan gaan we heel kritisch misschien wel weer stemmen. Misschien wel vóór?

Donderdag 2 juni is in Italië een feestdag. De dag van de republiek, en heel Italië gaat naar de kust. Naar onze kust. Al in de middag loopt de camping vol. Hartstikke vol. Best een vreemd gezicht. Op woensdag nog uitsluitend bejaarde Nederlanders en een dag later zitten er opeens jonge Italianen tussen.

Vrijdag weer door richting Florence. Gaan via de Fi-Pi-Li. Aangezien deze weg de belangrijkste verbinding is tussen Firenze -zoals de Italianen Florence noemen-, Pisa en Livorno is het niet zo moeilijk te ontdekken hoe die aan zijn naam is gekomen. De camping ligt buiten het plaatsje Limite Sull’ Arno.

Blijken veel geluk te hebben. Vlak voor we aankomen waren er een aantal -Nederlanders uiteraard- vertrokken te zijn zodat wij ruim kunnen kiezen.

Het is een terrassencamping. Gezien de leeftijd van de kampeerders kom je al snel op de vergelijking met een bejaardenflat. Camping ligt schitterend in de heuvels rond Firenze. Zitten hier in het hart van Toscane op een hoogte van ruim vierhonderd meter, en het leven is mooi. Heel mooi.

Zaterdag naar Florence. Vinden een mooie parkeerplaats vlak bij de Ponte Vecchio langs de Arno. Lopen zo langs de Nationale Bibliotheek het centrum in. Één groot museum is het er. Het Palazzo Di Vecchio, de Duomo, de Ponte Vecchio met al haar goud en zilversmeden. Teveel om op te noemen. En dan dat ijs.

Italiaans ijs uit Firenze. Voor maar € 8,00 heb je een heerlijk ijsje.? Acht euro? Één ijsje? Teringdieven! Zijn met zijn tweeën. Betaal je € 16,00 voor twee ijsjes? Nou ja ijsjes, het was best wel veel ijs. Gooien uiteindelijk nog € 6,00 weg. De dag eindigt nog goed nadat we de Roemenen hebben verslagen met voetballen.

Zondag maar weer naar Florence. Heb nu een parkeerplaats bij de Bibliotheek zelf en hoe-ven zelfs daar niet meer langs te lopen.

Italianen haten de maandag, willen allemaal dood op zondag. Rijden als idioten. Besluiten maar een bustoer te gaan maken. Voor maar € 20,00 per persoon krijgen we nu hetzelfde te zien als een dag eerder toen het nog gratis was.

Nu ja, als je niets doet weet je het ook niet wanneer je iets niet goed doet. Als we weer in onze eigen auto zitten, rijden we via de Via Orgasma terug.

Maandag naar Siënna. De weg is gratis en heeft ook nog vier rijstroken, maar slecht! De gemiddelde kwaliteit van de wegen –met uitzondering van de tolwegen- is slecht tot zeer slecht. In Nederland spreken we dan toch al snel van minimaal twintig jaar achterstallig onderhoud.

Deze weg heeft ook een naam: de Si-Fi. Nabij Siënna maakt de weg een zeer scherpe bocht, als het ware een lus, een zogenaamde Si-Fi-lus.? Begin de namen van straten en wegen een beetje eng te vinden. Op zondag de Via Orgasma, en op maandag zitten we met een Si-Fi-lus. De volgorde klopt wel, maar vind het toch eng. Gelukkig heb ik een goed geweten. Riek ook hoop ik. Siënna is een schitterende stad. Ook als het regent. Daar we niet nat willen worden, rijden we het stadje maar door, ook waar het misschien niet mag, maar we willen alles toch zien.

Op de terugweg wordt het weer droog en op de camping blijkt er geen spatje regen gevallen te zijn.

Dinsdag de 7e juni naar San Gemignano. Dat is nog veel mooier dan Siënna. Kan me goed voorstellen dar er veel mensen zijn die meer van Italië houden dan van welk ander land ook. Oké, het grootste deel er van zullen wel Italianen zijn, maar toch. Het land is ontegenzeglijk mooi. En als ik dat zeg dan is dat ook zo.

’s Avonds gaat het regenen, en daarna hagelen. Niet een klein buitje, o nee, een plensbui met hagelstenen nog groter dan mijn verstandskiezen toen ik ze nog had. De tv valt uit en voor de zekerheid draai ik de schotel naar beneden om de LNB-kop niet te laten beschadi-gen. Na de bui hebben we binnen een paar seconden weer beeld.

Gaan op woensdag door richting Rome. Volgens het boekje moeten we 291 km rijden. Maar, iedereen die ons kent weet dat we gemiddeld twee maal verkeerd rijden en vandaag is dat drie keer. We hebben dus 336 km gereden als we op de camping aan het Lago Bracciano aankomen. Camping Porticciolo.

Heel aardige mensen. Vrouwtje heeft alleen geen tieten. Camping heeft toiletten met bioscoopzittingen. Als je de bril naar beneden doet, en je laat hem los, gaat hij volautomatisch weer naar boven, en tegelijk komt er een geurtje uit een reservoir. Ruikt zo lekker, dat ik elke morgen mijn hoofd in de toiletpot stop om de rest van de dag lekker te ruiken.

Donderdag rust, en vrijdag de 10e naar Rome. Is allemaal prima geregeld. Hoeven deze keer niet langs het vliegveld om mijn zusjes af te halen, vind ik wel jammer, hebben er echt een beetje op gerekend, het luchtbed is gewoon mee. Maar ja, ook nu komt alles weer helemaal goed. Vanaf de camping vertrekt er een bus, kost maar tachtig cent, en die zet je af bij de trein.

Dagkaarten voor het openbaar vervoer naar en in Rome kosten slechts € 6,00 en dan mag je overal gebruik van maken. De trein, tram, metro, bus, alles zit er bij in en het kaartje kun je al op de camping kopen. Geweldig. Vertrekken om 09.05 uur in trein met airco, en om 10:10 uur staan we op station San Piëtro. Hoeven niet te zoeken, want de koepel van de St. Pieter is duidelijk zichtbaar.

Willen in de St. Pieter natuurlijk naar boven. 320 Treden. Na vierhonderdenvijftig stop ik met tellen. Blijken die 320 er in werkelijkheid ruim 550 te zijn tot boven in de koepel. Als we weer beneden zijn zitten we er helemaal doorheen.

Wandelen een stukje om de ergste spieren weer een beetje los te lopen en maken daarna nog maar bijna uitsluitend gebruik van bus en metro. Zo komen we nog bij het Collosseum, waar we mensen van de camping bij Florence tegen het lijf lopen. Ook de Trevi fontein bezoeken we en het Forum Romanum. Daarna gaan we naar de trein en terug naar de camping. Besluiten daarna niet meer naar Rome te gaan, maar op zondag naar Giulianova. Dat wordt een schitterende rit dwars door de Apenijnen met zijn besneeuwde toppen, en zijn lange tunnels. De langste is ruim 10 km.

Italië is trouwens één grote tunnel. En wat overblijft is viaduct. Als je daar via een tolweg rijdt, zie je de helft niet. Vinden een camping die schitterend aan het strand ligt. Blijkt het nog maar pas mooi weer te zijn geworden, terwijl we zolang we in Italië zijn prachtig weer hebben gehad. Maar ja, die bergen delen het land in meerdere opzichten in tweeën.

Op de camping krijgen we bij het inboeken allebei een armbandje om en dat kan er alleen af door het door te knippen, anders lukt het niet. Verplicht te dragen. Op het bandje staat de naam van de camping en iedereen heeft zijn eigen nummer. Het mijne is tel.085-800.00.53., een mooi geel bandje.

Mensen in huurhuisjes hebben een blauwe band en de goede judoërs een zwarte. De auto mag niet bij de caravan staan, maar op een aparte door een grote heel erg donkere neger bewaakte en afsluitbare parkeerplaats met een eigen vaste plaats. De auto zou trouwens niet bij de caravan kunnen staan omdat de staanplaatsen zeer klein zijn.

Volgens mij hebben de kinderen daar schoolvakantie, want het is er enorm druk en allemaal janken ze.

Op woensdag de 15e juni gaan we door naar Rimini. Hebben daar ruimere plaatsen. Donderdag even naar San Marino. Prachtig ministaatje hoog in de bergen gelegen, op maar ruim twintig km van Rimini. Vogels schijten ook daar op je auto. Volgens de gidsen is er een goede snelwegverbinding tussen Rimini en San Marino. Hebben wij niet gevonden, en er is was toch maar echt één weg.

Zoiets als de Groene Kruisweg in de jaren zestig, lang voor de renovatie. In de middag kan ik eindelijk het internet op om mijn mail te lezen. Zijn er 127. Waaronder een paar van de KIT, de Kerngroep Integrale Toegankelijkheid. Daarin staat dat ik door de leden unaniem ben voorgedragen aan het college van B&W om de nieuwe onafhankelijk voorzitter te worden. B&W had kennelijk zelf nog een andere kandidaat maar die was even unaniem door de leden afgewezen als zou hij onvoldoende kennis van zaken hebben gehad en was er geen vertrouwen in de man.

Een ander mailtje bevatte de boodschap dat het college akkoord ging met mijn kandidatuur en ik dus de nieuwe voorzitter kon worden. Zodra ik van vakantie terug ben gaan we een vergadering beleggen.

Vrijdag naar een camping in de buurt van Venetië, aan zee. Terwijl vrijwel alle campings middagrust houden tussen 14:00 en 16:00 uur, hebben ze die daar van 13:00 tot 15:00 uur en aangezien wij om 13:05 uur aankomen hebben we bijna twee uur de tijd om een plaatsje uit te zoeken. Mogen er niet op met de caravan. Sta je dan bij een temperatuur van ruim dertig graden. Moeten, omdat we de poes bij ons hebben, op een stukje camping staan dat bestemd is voor gasten met dieren. Hebben de mensen daar allemaal een hond? Heb nog nooit gehoord dat katten en honden elkaar graag mogen! Nou ja, de tijd komt altijd om en we hebben daarna toch wel een prima plaats. Voor het eerst in de vakantie kunnen we geen satelliet tv ontvangen. Staan teveel bomen. Maar, een lieve buurvrouw legt in het Italiaans uit dat er kabeltelevisie van de camping zelf beschikbaar is en zij heeft wel een kabeltje ter beschikking. Mogen we lenen. Vriendelijke mensen die Italianen.

Zaterdag naar Venetië. Met de auto is het maar een paar minuten rijden naar de boot die ons voor een paar centen naar het San Marcoplein brengt. Daar stappen we over op lijn 1. Dezelfde die ons vroeger naar het Excelsior stadion bracht bij de Honingerdijk in Rotterdam, maar tegenwoordig in Venetië vaart over het Canal Grande.

Daarmee varen we tot voorbij de Rialtobrug waarna we uitstappen en door de stad weer terugslenteren naar het plein. De stad is nog steeds mooi, ook stinkt ze nog steeds en de gondeliers hebben sinds we hier zestien jaar geleden waren hun prijzen met 4131,67% verhoogd. Maar ja, met de huidige brandstofprijzen is het roeien natuurlijk ook veel duurder geworden omdat die kennelijk gekoppeld blijken te zijn. Doen ze in Nederland ook met gas en olie.

Bijtijds varen we weer naar de camping terug en gaan lekker naar het strand, evenals de dag erop.

Op maandag de 20e trekken we weer door naar Innsbruck. Voor we vertrekken brengen we het kabeltje terug naar onze vriendelijke buurvrouw. Die legt dan boos in haar beste Italiaans uit dat ze drie dagen huur wenst voor het kreng en dat kost dan drie Euro, maar daar wij geen Italiaans verstaan krijgt ze niets en vertrekken we zonder één cent te betalen.

Vriendelijk pokkenwijf. Zeker van de maffia. Mij pakken ze niet. Ook nu staat ons weer een mooie rit te wachten. Dwars door de Dolomieten rijden we via Cortina D’Ampezzo naar de Oostenrijkse grens en via de Brenner naar Innsbruck waar we in Kranebitten een camping vinden.

Ook hier weer een prima plaats en we hebben weer satellietontvangst. ’s Avonds gaan we lekker eten in het restaurant van de camping. Krijgen veel te veel eten voor maar € 8,50 per persoon en dat gaan we dinsdag weer doen. Mijn vrouw lekker een paar dagen niet koken. Heb ik geen zin in, kan het trouwens helemaal niet. Eitje bakken gaat zelfs wel eens verkeerd.

Dinsdag overdag gaan we naar de altstad van Innsbruck. Valt wat tegen. Kennelijk zijn we toch weer verwend geworden door de mooie steden die we al gezien hebben. Gaan van-daar maar eens kijken in Garmisch Partenkirchen. Is niet verkeerd, plaatsje ligt schitterend daar hoog in de Duitse Alpen. De Olimpic schansen vallen behoorlijk op en je hoeft er echt niet naar te zoeken. Zoeken nog wel even naar Anni Friesinger, maar die is even niet thuis. Denk ik. Blijkt later ergens anders te wonen. Woensdag lekker rustig, en donderdag naar Duitsland.

Duitsers werken graag. Staan drie maal in de file door wegwerkzaamheden. De derde keer moet Riek dringend naar het toilet. Hé, de eerste keer dat ik iets over Riek vertel! In tegenstelling tot verleden jaar heeft ze genoten. Vanaf de eerste dag heeft ze de rust om te kunnen genieten. Maakt voor ons beiden alles heel wat prettiger.

In Duitsland vinden we een mooie camping bij Heidelberg langs de Neckar. Riviertje stelt niet zo veel voor lijkt het, maar je kijkt toch raar op als er binnenvaartschepen langskomen van ruim 90 meter. Doe je trouwens ook als je ratten langs ziet komen. En niet zo maar ratten, sommige van mijn broers zijn kleiner. Maar, ook zij zijn banger voor ons dan wij voor hen.

Is deze keer geen Acsi camping. Is wat duurder en er staan dus geen Nederlanders. Die Friezen naast ons tellen we even niet mee. Zij werkt, en hij zit op de sociale werkplaats in Franeker. Heeft de mooiste baan die een mens zich kan voorstellen en kunstknieën.

Of ik wilde zien waar hij geopereerd was? De man kan niet zo goed meer lopen en fietst dus hele dagen. Was internationaal vrachtautochauffeur geweest. Had de hele wereld al gezien en rustte nu op de werkplaats uit van zijn reizen naar Italië waar hij nooit van zijn leven meer heen zou gaan. Teringdieven. Het zijn daar allemaal teringdieven zei die. Behalve de prijs voor een liter diesel vind ik het wel meevallen. € 1,12 voor één liter niet te zuipen vloeistof, dat is pure diefstal. Nee, is in Duitsland beter. Kost een liter maar € 1,099 Valt dus wel mee.

Maar, we staan heerlijk langs het water. Gaan ’s avonds lekker eten in het restaurant, en genieten nog elke minuut. Eten is daar trouwens goedkoop. Zeker de laatste dag als ze vergeten Riekies maaltijd te verrekenen. En, aangezien mijn Duits niet veel beter is als mijn Italiaans, heb ik het ook nu weer niet door. € 4,40. Voor twee maaltijden vond ik het niet duur? Koop je bij de Hema twee rookworsten voor. Moesten het wel meenemen, er was voetbal op tv, en de zaak zat helemaal vol.

Maakte niets uit, smaakte ook in de caravan geweldig voor die prijs.

Besluiten zondag 26 juni naar huis te gaan. Vakantie is leuk, thuiskomen ook. De autobahnen zijn goede wegen, maar het prettigst te berijden op zondag. Als we naar huis vlak bij Dordrecht de 6.000e km op de teller zien, is het eigenlijk wel mooi.

We hebben veel gezien, geweldig genoten, heel erg mooi weer gehad, zijn nog steeds ge-zond, geen pech gehad, ik ben geweldig! En moe! Heb nog steeds last van die klim naar de koepel van de Sint Pieter. Zal wel nooit katholiek worden.

Ton

Dit bericht is geplaatst op 27 mei 2005 om 20:41 in de categorie van Ton.
Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kunt naar het eind van dit bericht gaan en een reactie schrijven.
Pingen is momenteel niet toegestaan.

Schrijf een reactie