Vakantie 2013,
14 juni 2013

Woensdag 22 mei 2013 op weg. Prima weer. Oké, koud, regenachtig en in de file in Hoogvliet. Mag natuurlijk niet klagen aangezien ik dat allemaal achter me laat en ga genieten. Vandaag is de bestemming Gersdorf in Duitsland. Gersdorf ligt vlak bij Fulda, het plaatsje waar Karel de Grote ooit… maar ja, daar hoef ik het niet over te hebben, dat verhaal kent iedereen. Rond kwart over negen passeren we de grens.

Riek krijgt het koud. Het is hier kouder dan thuis? Gaat die Duitsers niet lukken natuurlijk, ik draai de kachel wat hoger en de temperatuur in Duitsland wordt zeer behaaglijk. Mij pakken ze niet en die fiets krijg ik ook wel terug.

Nu heb ik altijd wel zoiets van een belastend gevoel als ik Duitsland binnenrijd en wil daar ook nu weer zo snel mogelijk van af.
Die kans krijg ik bij het eerste de beste benzinestation. Stop er op een mooi plaatsje, een beetje onopvallend natuurlijk en sluip het toilet binnen. Allemachtig, dat zullen ze weten. Alle belasting ontlast ik vakkundig en lazer er nog een berg papier achteraan. Als ik het toilet weer afkom denkt iedereen dat ik een Duitser ben. Zo, ik voel me weer thuis.

De reis verloopt voorspoedig en ruim voor tweeën komen we aan in ons zomerpaleisje. De ruimte is niet erg groot maar veel ruimer dan de grote caravan die we hadden. Ziet er allemaal netjes en schoon uit en de ontvangst is hartelijk. Er staat een heerlijke fles wijn waar ik de komende twee dagen vanaf zal blijven. Gaat niet samen met de reuma medicijnen die ik op woensdag en donderdag moet innemen.
Riek is best moe. Is niet helemaal fit vertrokken, heeft nog een staartje griep in haar lichaam, en we doen die dag niet veel meer. Ze wilt ook niet uit eten en zo komt de overgebleven macaroni van dinsdag goed van pas. Was op gerekend voor het geval dat…. Ik mag na het eten niet afwassen en dat is uiteraard een tegenvaller. Zet me er toch maar overheen.

Na het eten wil ik toch wel even weg en mijn vrouw besluit mee te gaan, immers maakt het niet zoveel uit, zitten in een makkelijke stoel of in de fauteuil van een Daihatsu Cuore. Rijden even naar de Kreuzberg. De berg waar mijn schoonzusje in 2002 haar eerste en tegelijk laatste biertje dronk. Glaasje van een halve liter viel niet goed. Bij ons dan. Jezus, wat zingt mijn schoonzusje vals. Ze is nog wel lid van de familie.
Op die berg begint het wat te regenen en we gaan maar op huis aan. Ons eigen penthouse. Op woensdagavond gaan we vroeg naar bed.
Donderdagmorgen stap ik om bij half negen uit bed maar besluit voorlopig niet wakker te worden. Riek zet koffie en ik pak mijn krantje. Had die van woensdag meegenomen. Radio aan op de satelliet tv en mijn dag kan niet meer stuk. Het regent niet maar af en toe is het ook droog. Heb toch gezegd dat ik nog niet wakker ben!

Na het ontbijt sluit ik mijn TomTom op mijn laptop aan om te zien of er nog updates zijn. Blijkt er een heel nieuwe kaart aanwezig? Nou ja, downloaden en installeren maar. Blijkt niet erg slim te zijn, duurt een paar uur. Ruim 3 GB heb je zo maar niet binnen.
Dan maar een keer weg zonder Tomtom. Ging vroeger ook goed. Halen eerst nog wat boodschappen bij de Edeka, zit vlak om de hoek en tuffen dan naar Fulda. In Fulda begint het te regenen en als we daar rondlopen hebben we alles eigenlijk wel gezien. De Karlstad is net als alle andere Karlstadten en alleen de Feijenoord kerk is de moeite waard. Een prachtige rood/witte kerk.

Is een oud gebouwtje en doet me denken aan Jan Hofman. Oud maar nog heel bruikbaar.
Als we de regen zat zijn kruipen we weer in onze Rols Royce mini estate uitvoering en tuffen we over een andere weg terug richting de Kreuzberg. Is een schitterende weg en we rijden door plaatsjes waar we nog nooit van gehoord hebben. Na een uurtje besluit ik even op de kaart te kijken om te zien waar we eigenlijk zijn.
Zitten we ruim zestig kilometer van ons zomerpaleisje vandaan, en die lag toch echt op maar een kleine dertig kilometer rijden?
Een dag zonder Tomtom geeft het leven weer een heel andere dimensie. Je krijgt dan niet de kortste of snelste weg maar je ziet wel wat van de wereld!
Maar goed, we draaien de auto en rijden nu in één keer goed. Als we voor de derde keer Fulda binnen rijden besluit ik maar richting Würzburg te rijden en dat blijkt goud, of zilver of, nou ja, je kunt niet alles hebben, brons is ook een medaille.
We komen dicht bij huis en zien dan het bord staan richting Kreuzberg. Ga ik niet heen natuurlijk. Niet zonder mijn Tommetje. Haal ik eerst op en daarna hebben we gewoon weer de snelste weg.

Op die berg aangekomen is het een trieste bedoening. Alles is nat, er is nauwelijks uitzicht en de kraampjes uit 2002 staan er nog steeds met dezelfde rotzooi. We worden er niet vrolijk van en gaan maar weer terug. Zoeken nog even de camping op waar we ooit gestaan hebben en daarna maken we ons op om uit eten te gaan.

We kunnen kiezen uit verschillende restaurants en nemen de Röhner Bauerngaststube. Het zou een sterrenrestaurant kunnen zijn, maar dan wel midden in de nacht bij heldere hemel. Mensen zijn vriendelijk, het interieur nodigt uit, maar wat we op onze borden krijgen is letterlijk niet te vreten. Ik proef een frietje van Riek en krijg de smaak van een niet zo vers gebraden oude haan in de leeftijd van mijn niet zo jonge vriend Jantje in mijn mond. Zelf heb ik forel genomen. Een dagverse forel volgens de kaart? Nou, zeg maar dag tegen die verse forel, want hij stamde nog duidelijk uit de ijstijd. En dan niet die laatste. Nee, het knapperige velletje was gemummificeerd en het was nog een heel werk om dat kreng uit te kleden. En terwijl ik daar mee bezig ben ligt het me ook nog aan te kijken met zo’n blik van: “moet je wat van me”?
Maar! De aardappelen waren heerlijk en het sausje waarvan ik niet precies wist of die over de vis of de aardappelen moest was zonder meer zalig. Na het eten snel afgerekend en wegwezen.

Terug in ons tweepersoons kasteel dat volgens de koffiekopjes ruimte biedt aan vier personen gaat de televisie aan en kijken we de wedstrijd Hoffenheim tegen Kaiserslautern. Goede wedstrijd die gewonnen wordt door Hoffenheim met 3-1. Zomaar een wedstrijd in de Bundesliga tussen eigenlijk twee clubs die voor het gevoel niet zoveel voorstellen? Mooi wel, je krijgt er voetballers te zien die op wereldniveau hebben gespeeld! Russische toestanden. Tijdens de wedstrijd doet Riek een lamp aan. Allemachtig, dat ding is zo fel dat het lijkt of de veldverlichting van het voetbalstadion aangezet wordt!
Ik krijg in de avond wel een raar gevoel in mijn maag, geen honger of zo, maar, gewoon raar. Lijkt wel of de familie van mijn forel gewraakt wordt door Toetanchamon. Die hadden ze ook zo raar aangekleed.
Die avond stuur ik wel even een kaartje naar mijn zusje Sjaantje om haar beterschap te wensen. Ze moet morgen een zware operatie ondergaan.
Om half elf gaat mijn vrouw naar bed. Ik heb nog geen slaap, maar een kwartiertje later vertrek ik toch ook maar naar een betere wereld.

Vrijdagmorgen ben ik heerlijk uitgeslapen. Riek niet. Kan niet slapen als ik snurk. Sorry, haar probleem.
Uit bed ga ik eerst koffie zetten. Heel nieuwe ervaring, doe ik normaal nooit. Gaat dus ook niet goed. Gaat twee keer niet goed. Eerst vergeet ik het water in het reservoir te gooien en loopt het dus niet door, aangezien water dat niet in een reservoir zit nooit door loopt. Het wordt wel warm, maar warm water smaakt niet naar koffie. Water weggegooid en kan opnieuw gevuld. Blijkt er te weinig water in verhouding tot de hoeveelheid koffie in het reservoir te zitten. Nou ja, ik houd wel van een sterk bakkie. Mijn vrouw niet. Maakt niet uit, er was toch niet genoeg voor haar tweede kopje.
Onder het koffiedrinken lees ik mijn krantje. Het meeste komt me bekend voor maar dat heb ik vaker met kranten.

Vandaag gaan we naar de Wasserkuppe. Een waterhoofd van ruim 850 meter hoog. Is maar tien minuten rijden en we zijn er al snel. Het is mooi weer vergeleken met de voorspellingen. Droog, af en toe een verlegen zonnetje en dat maakt de wereld een stuk vrolijker. Bij de Wasserkuppe stappen we uit om het vlieggebeuren te bewonderen. Er is een enorm vliegveld ingericht voor het zweefvliegen en zeer de moeite waard.
Als ik buiten sta te kijken word ik twee keer op mijn schouder getikt, en niemand in de buurt? Blijkt er wat hagel naar beneden te komen. Stelt niet zoveel voor. Daarna rijden we wat rond, winkelen nog wat en gaan terug naar ons appartement. Morgen weer ruim vijfhonderd kilometer rijden en nu rustig aan.

Zaterdag vertrekken we rond half negen richting Berchtesgaden. De weg is rustig en er valt goed door te rijden. Onderweg even tanken en daar begint het gelazer. In Duitsland kennen ze veel meer soorten brandstof dan in Nederland. Zijn we er al aan gewend super 98 te tanken aangezien loodvrij 95 hier aangeduid wordt als E10. Dat is loodvrij met een toevoeging van bio brandstof en dat vind mijn Mercedes niet lekker. Wordt hij zwaar verkouden van en super 98 is dan de oplossing, die lust hij graag. Hebben ze nu geen super 98 meer? Oplossing is dan even vragen aan een Duitser die mijn Duits verstaat wat ik het best kan tanken en dan blijkt super 95 de oplossing. Super!

Mooi, met een volle tank verder richting eindbestemming en daar komen we een uurtje te vroeg aan. Mevrouw Spies is nog aan het poetsen maar zover gevorderd dat we er in mogen van her Spies.
Vergeleken met Gersdorf komen we in een echt paleis terecht. Een geweldige ruimte krijgen we. Alleen de slaapkamer is net zo groot als het hele paleisje in Gersdorf. Het ledikant is zo groot dat mijn vrouw maar één nachtkus gaat krijgen. Uiteindelijk moet ik het hele stuk nog teruglopen. Verder een gigantische woonkamer, keuken, badkamer en apart toilet. Zien het helemaal zitten. Het uitzicht wordt beperkt tot zo’n 300 meter. Dan staat er een berg voor.

De rest van de zaterdag rustig aan gedaan. Hebben nog een voetbalwedstrijd te gaan. Robben tegen de rest van de wereld. We zijn niet voor Bayern of Dortmund, we zijn voor Robben. Waarom weet ik zelf niet, hij is nooit mijn favoriete voetballer geweest en zal het wel nooit worden, maar het is wel de enige Nederlander op het veld, en daarom zijn we voor Robben bij gebrek aan beter.
Word hij ook nog matchwinnaar! Onze dag kan niet meer stuk. In een wedstrijd waarin Dortmund volgens mij de betere ploeg is krijgt hij het voor elkaar de winnende goal te scoren? Geweldig.

Zondag is het droog als we wakker worden. Ik wil mijn krantje pakken, heeft mijn vrouw hem weggegooid in Gersdorf? We gaan die dag naar de Königssee. Zijn we ook eerder geweest. Was toen bloedheet en hebben nog met de voeten in het water gezeten. Was Nathalie er nog bij. Als we dat weer willen gaat het niet lukken. Iemand heeft die see weggehaald. Nou, dan niet. Besluiten naar Salzburg te rijden. Zijn we ook eerder geweest maar het blijft een mooi stadje. Wandelen op ons gemak door het centrum en bewonderen de etalages van alle gesloten winkels. Als we (ik) een beetje moe worden gaan we terug naar de auto. Maar goed ook want net als we die bereiken begint het te regenen. Regenen? Plenzen! Autootje is waterproof dus wie maakt ons wat? Rijden maar weer naar ons huisje.

Terug in ons winterparadijs, we wonen hier op vijf kilometer van het Adelaarsnest waar Eva Braun en haar vriendje altijd vakantie vierde op ruim elfhonderd meter hoogte, brengen we de rest van de dag rustig door. Lezen eens uitgebreid het digitale krantje die ik heb kunnen downloaden en kijken naar de giro ‘d Italia. Laat in de middag krijg ik de hockeyuitslagen door en ook dat ziet er goed uit.

Maandagmorgen worden we wakker en als we naar buiten kijken is het triest druilerig weer. Maakt niet uit, gaan we gewoon winkelen in een winkelcentrum. Het dichtstbijzijnde is het Forum en dat ligt natuurlijk in Salzburg. Salzburg is het centrum van Berchtersgaderland. Daar doen mensen hun inkopen. München is gewoon te ver en voor echte inkopen gaat men even de grens over. Het Forum valt tegen en we rijden wat rond. Op de Tomtom lijkt de Predikersstule de moeite van het bezichtigen waard. Als we daar aankomen, zien we geen prediker en zijn stoel zal wel gejat zijn want de route houdt op in niemandsland. We hebben echter wel een mooie weg gehad en waar je ook rijdt, het is een schitterende omgeving.

Besluiten maar het rijden voor gereden te houden en gaan terug naar ons eigen nestje. Riek kijkt tennis en ik schrijf deze onzin een beetje bij. Kijken vast uit naar dinsdag, moet een mooie dag worden en dan hebben we weer andere plannen.
De dinsdag begint inderdaad stralend. De zon schijnt uitbundig en het gaat een mooie dag worden. Na het vaste ochtendritueel vertrekken we richting Adelaarsnest. Het begin van de tolweg daarheen ligt bij ons voor de deur. Kunnen dus niet verkeerd rijden. Betalen zeven euro voor die route en genieten. Schitterende uitzichten en op het Adelaarsnest na zien we echt alles. Rijden door de sneeuw en Riek wil niet eens een ijsje van me? Voor we het weten zijn we weer van de tolweg af en in de buurt van de Königssee.
Besluiten die see toch nog maar eens te zoeken en tot onze verbazing ligt die vandaag gewoon op ons te wachten? Hebben dat kreng gewoon zondag ergens opgeslagen en nu weer terug gelegd!
Maak nog een foto van de plek waar we lang geleden met de voeten in het water zaten en wandelen wat langs de kraampjes met sokken tegen diabetes, marmottengelei tegen alle andere ziektes en dirndljurken. Als mijn vrouw zo’n dirndeljurk aantrekt word ik nooit meer ziek! Daarna rijden we richting Oostenrijk.

Willen even in Werfen bij Hallein rondkijken. We rijden best veel, heeft te maken met mijn linkerbeen. Die loopt niet meer zo goed als vroeger. Slijtage begint merkbaar te worden en heb nu bijna continue mijn wandelstok nodig. Ach, ten slotte is het mijn eerste linkerbeen nog en dan moet je niet zeuren, verder gaat alles gewoon goed. In Oostenrijk gooien we gelijk de tank even vol. Hier hebben ze weer andere super de suup en hopen maar de juiste brandstof getankt te hebben.

Hallein is nog ruim vijftig kilometer rijden. Een leuk plaatsje waar we vroeger in Werfen de Eisriesenwelt bezochten. Prachtige ijsgrotten met fantastische beelden. Gaan we nu maar niet doen.
Het wordt al weer wat later en ik zet mijn Tommetje op huisrichting. Blijkt de kortste weg maar twaalf kilometer? Toch weet ik zeker dat we op de heenweg niet omgereden hebben!!!? De kortste weg is wel een hele mooie. Een ruime weg die genoeg ruimte biedt aan mijn Rols en dan kunnen er nog makkelijk twee kippen langs. Wel mooi, en zo tuffen we richting ons huis voor één week en een biertje. Drink normaal niet, maar vier vandaag een beetje de verjaardag van Jantje Hofman.

Sommige mensen denken dat we vier handen op één buik zijn, is natuurlijk niet waar. Die grote klauwen van hem worden niet op mijn buik getolereerd, maar hij wast wel lekker mijn rug!
Zo, was even weg. Eten. Mooi programma trouwens Word 2013, als je het weer opent wordt je begroet met welkom terug? Moet niet gekker worden. Straks vertelt het me ook nog dat het bedtijd is?

Woensdag blijven we wat in de buurt. Het is droog. Wandelen in Berchtesgaden en bekijken alles dat de moeite waard is. Na een kwartiertje zitten we dan weer in de auto en zoeken we een bezienswaardigheid op. Gek genoeg zitten die allemaal in Oostenrijk en we rijden richting een kaarsenmuseum in Piding. Lekker eenvoudig. Programmeren ons Tontommetje en rijden naar het museum.
Net als de Königssee is het kaarsenmuseum niet altijd aanwezig. Ergens midden op een weggetje geeft het aan dat de bestemming bereikt is. Het enige dat er te zien is zijn een paar honderd sparren en die geven geen van allen antwoord op mijn vraag waar dat museum is.

Nou ja, de omgeving is mooi en dan maar wat rond rijden. We hebben nog boodschappen nodig aangezien het morgen, donderdag, Sacramentsdag is en dat is hier een feestdag. Alles dicht. En als men zegt alles dicht dan is ook alles dicht. Later op de dag begint het wat te regenen en we besluiten ons inmiddels van zomer- omgedoopt naar winterpaleis weer op te zoeken. Met het slechte weer is ons verblijf in ieder geval een verademing. In de avond bel ik nog even met mijn zusje om te vragen hoe het gaat nu ze uit het ziekenhuis is. Het houdt niet over, maar het is geen klaagster en ziet van alles wel de leuke kant.

Donderdag was er regen beloofd en regen krijgen we. Met bakken valt alles uit de hemel. Ook was beloofd dat alles dicht was en alles is niet gewoon dicht? Nee, hartstikke dicht. Duits dicht. Krijg ik me toch een slim idee? Lekker de grens over en in Oostenrijk uitgaan. Mis, ook daar schijnt Jezus die dag zijn overlijden te laten vieren door het eten van weinig brood en drinken van heel veel wijn. Ook Sacramentsdag. Die katholieken pakken verdomme alles aan voor een feestje en een vrije dag. In Nederland kennen we die dag ook maar wordt die fatsoenlijk op zondag gevierd. Besluiten maar wat te gaan lezen en luieren. Kijken wat naar tennis uit de vorige eeuw aangezien het in Parijs op Roland Garros geen haar beter is.

Riek gebruikt die dag om de wasautomaat van onze gastvrouw te gebruiken en na twee wassen ligt alles weer schoon in de kast.
Goh, volgens mij heb ik nog nooit iets geschreven over het wasgoed? Typeert natuurlijk wel wat we hier beleven. Die dag is het maar goed dat ik geen of heel weinig alcohol tot me mag nemen anders was er zeker een fles jenever doorheen gegaan.

Vrijdag van hetzelfde laken een nat pak. Van het varen komt niets terecht en alles is zo triest dat we maar verder gaan met wat we donderdag ook al deden. Niets tot helemaal niets. Morgen gaan we door richting Karinthië en daar zien we wel naar uit. Berchtesgaden is mooi, maar je moet het wel kunnen zien.
Ik schrijf wat bij en onderhoud mijn sociale kontakten middels de mail en Facebook. Riek heeft de koffers al gepakt en ligt nu met een glas wijn languit op de bank met haar ogen dicht tennis te kijken. Snurken komt zo wel. Krijg net een berichtje van broertje Henk, ons zwart schaapje dat het bij Garmisch-Partenkirchen ook slecht is. Maar ook bij hem gaat het beter worden. Ja, als het nog slechter wordt dan vieren we volgende week kerstmis. Met boom, ballen en een piek..

Zaterdag vertrekken we rond half tien. Leveren eerst nog wat leeg goed in bij de Edeka en rijden op ons gemak richting Oostenrijk. Hebben tijd zat. Hoeven die dag maar tweehonderd kilometer te rijden. Voor we de snelweg op rijden eerst even tanken en een vignet kopen. Het is droog en af en toe schijnt er zelfs een zonnetje. Beloofd allemaal veel goeds. Als we bij ons pension aankomen worden we warm welkom geheten door Albert.

Albert van Anita is een lekkere prater en binnen een kwartier weten we alles van hem. Oud politieman, scherpschutter, deelnemer aan sterkste man van Nederland, eigenaar geweest van een beveiligingsbureau, supporter en sponsor van FC Twente, nu pachter van een pension. Dochtertje Sophietje ging naar een Oostenrijkse school en had binnen een half jaar Duits geleerd inclusief het Oostenrijkse dialect en alle twintig naamvallen.
Tot zijn clientèle behoorde onder meer de Burgemeester, zijn wethouders, de gehele gemeenteraad, de jagersvereniging en de rest van Karinthië. Zijn vader was sterren kok geweest en hij had het fingerspitzengefühl van de kok geërfd. Of we ’s avonds wilden mee-eten?
Hij was aan zijn laatste jaar bezig als pensionhouder want hij ging een hotel kopen in de buurt van Villach. Dat was tijdens ons welkomstdrankje.

Toen we dat wisten hadden we zijn vrouw Anita nog niet eens gezien. Wel zijn hond Mozart. Ook met Anita kan je lekker kletsen. Ze spreekt Nederlands met een zwaar Twents/Oostenrijks/Duits accent. Versta er geen moer van maar ze is wel lief. Ook onze kamers hadden we niet gezien trouwens. Een dopfelzimmer hadden we. Denk je twee kamers te hebben, is het een tweepersoonskamer. Iets kleiner dan een één persoonskamer maar dan met een groter bed. Als je in de “badkamer” het toilet doortrok ging de koude douche lopen en het licht op de gang branden.

Brachten twee minuten door in die kast en gingen een beetje rondkijken in de buurt. Het gezicht van Riek stond op donder en dat van mij waarschijnlijk op bliksem. Mooie bui onweer hadden we zo bij elkaar. “Doen we nu” vroeg Riek? Gaf ik maar geen antwoord op. Reden richting Hermagor, het belangrijkste plaatsje in de buurt. Onderweg zag ik een bordje met Feriënwohnung zu mieten. Even binnen gekeken en tien minuten later hadden we een Ferienwohnung gemiettet. Heidi maakte een leuke prijs voor ons en dat was meegenomen.

Terug bij Albert voor de maaltijd moet ik toegeven dat hij een geweldige kok was. Bedoel maar, een stamppot andijvie met bal gehakt maak je niet zo maar klaar.
De volgende morgen de maaltijd afgerekend en als een rustige speer naar Hermagor. Ons geïnstalleerd voor vier dagen met een optie op meer, en we gaan genieten. Rijden in de middag naar Tarvisio in Italië. Hebben daar een markt met van alles dat van leder gemaakt kan worden.
Markt is veranderd. Was vroeger een echte, allemaal kraampjes? Nu was het een echt overdekt winkelcentrum dat veel weg had van de zwarte markt in Beverwijk. Maar wel leuk. Voor mijn vrouw dan. Na het eerste pad op de markt had ik het wel gezien en we spraken af dat ze zo lang ze wilde kon rondkijken. Ik ging buiten wel in het zonnetje zitten. Veel te snel kwam ze de markttempel weer uit. Was niets vond ze. Evenals ik houd ze niet van marktkraampjes waar alles ongeprijsd is en de prijs bepaalt wordt door wat een idioot er voor geeft. Met mijn rug naar dat gebeuren zat ik te kijken naar een winkeltje waar ze hetzelfde verkochten, maar dan wel keurig geprijsd.

Een portemonnee later vertrokken we naar een leuk plaatsje net over de grens in Slovenië. Mooie weg door de bergen, hadden ze dat rot dorp ook binnen gehaald. Was gewoon even weg?
Terug maar weer en nu naar ons tweede, derde of zoveelste huis. We hebben een groot huis, maar er wonen ook nog anderen.
Als ik unsere liebe Heidi, van Peter, de sleutel vraagt van de Wi-Fi, blijkt het een open onbeveiligd netwerk te zijn. prima ontvangst, maar je moet wel in het centrum van de woning gaan staan anders heb je geen of slechte ontvangst. Blijken daar net andere mensen te wonen!

Maandag gaan we naar Villach. Is een grote stad en maar veertig kilometer rijden. Willen wel eens lekker door een centrum wandelen. Als we alle drie de winkels voorbij rijden zijn we het centrum al weer uit? Nou ja, dan maar naar Hermagor. Was maar twee kilometer rijden geweest maar wel erg gezellig.

Een jaar of vijfentwintig geleden zijn we daar ook al eens geweest. Kamperen met mijn broertje Huug en zijn vrouw Willeke.
Goh wat hebben we toen gelachen. We hadden de boot van zwager Rinus meegenomen want daarmee kon je zo lekker wild water varen. Met zijn vijven de bergen in en wild water opgezocht en gevonden. De boot keihard opgepompt en in het water gelaten. Met zijn allen erin en dat ging niet helemaal goed. Als we bij natuurkunde wat beter opgelet hadden, zouden we geweten hebben dat lucht een gas is. Een gas zet uit bij warmte en krimpt bij koude. Nu was dat water steenkoud en dat gas kromp met als gevolg dat we met onze kont op de keien van de beekbedding kwamen te zitten.

Nou is mijn broertje van de hele wereld niet bang, op twee dingen na, koud water en lege bierglazen. Kan hij echt niet tegen! Een soort koudwatervrees voor lege glazen dus, maar Huuggie sprong heldhaftig in het koude water en zo met het wild stromende water tot ruim vijf centimeter boven zijn enkels redde hij ons van een zeker nat pak. Dat was de geschiedenis met de boot van Rinus. Huug heeft er nooit een medaille voor gekregen. De boot is trouwens nooit meer opgepompt en heeft daar de laatste adem uitgeblazen.

Maar we leven in het heden en genieten nu van alles dat goed en fout gaat. Er gaat natuurlijk bijna niets fout, maar soms gaat het niet helemaal goed. In de avond besluit ik een lekkere douche te nemen. Sta ik onder een heerlijk warme waterstraal, wat heb ik dan? Ik moet pissen! Doe ik dan? Mik op het afvoerputje! Gebeurt er dan? Komt het water omhoog! Gvd……….. Was mezelf drie keer en pak een handdoek waar ik net bij kan. Heb ik dan? Een groot formaat pannenlap! Droog vannacht wel verder op!
Dinsdag naar de Weißensee. Lijkt ons leuk, een rondje rond de alternatieve Elfstedentocht. Kun je geen rondje rijden? Je kunt aan twee kanten langs het meer, maar allebei lopen ze dood en moet je verder lopen.

Het is wel een schitterende route om te rijden en als surprise zien we ook nog een hertje lopen. Riek had broodjes klaar gemaakt voor onderweg. Waren volgens mij nog uit het stenen tijdperk! Heb drie uur zitten kauwen op twee broodjes! Heb in ieder geval plezier aan mijn eten.
Woensdag is weer een schitterende dag. Stralend weer en we maken een rondje en rijden via de Nassfeldpas naar Italië. Prachtige weg door het hooggebergte. In Italië rijden we richting Slovenië naar Kranjska Gora. Leuk plaatsje waar ik een poosje met de plaatselijke slager sta te kletsen. Als we weer richting Oostenrijk gaan moeten we bij de grens voor het eerst sinds 2009 weer onze papieren laten zien. Iemand moet die Slovenen toch maar eens vertellen dat ze lid zijn van de EU!

Terug in ons huisje beginnen we de bagage in te pakken en vast in de auto te laden. Eten die avond iets gemakkelijks en kijken nog wat televisie. Bijtijds naar bed en vroeg weer op. Vroeg is 07:00 uur, vroeg zat.
Donderdag vertrekken we om 08:15 uur, gooien de tank even vol en toeren richting Duitsland. We hebben geen plannen tot waar we rijden maar komen best verder dan gedacht. Als we stoppen voor de overnachting is het bij een hotelletje vlak voor Frankfurt. 720 Kilometer hebben we dan achter de rug. Als we gaan eten kunnen we kiezen tussen de kaart en het dagmenu. Riek kiest een schnitzel met frites en salade van de kaart en ik wil vis. Kan ik nergens vinden dus bestel ik maar iets onduidelijks van het dagmenu. Krijg ik vis!?

Evenals woensdag is de donderdag voor mij ook medicijndag, dus alcoholvrij, maar een klein biertje bij het eten heb ik wel verdiend dus zondig ik maar voor één keer. Die avond liggen we vroeg te pitten.
Vrijdag rijden we de laatste 500 kilometer naar huis en rond 14:30 uur komen we daar weer heelhuids aan. Het autootje heeft het prima gedaan. Is niet de jongste meer, maar probleemloos heeft het ons bijna vierduizend kilometers rondgetoerd.

T@n van Dongen

Dit bericht is geplaatst op 14 juni 2013 om 22:03 in de categorie van Ton.
Je kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kunt naar het eind van dit bericht gaan en een reactie schrijven.
Pingen is momenteel niet toegestaan.

1 reactie op “Vakantie 2013,”

  1. Ans schreef:

    Ha Ton,

    Wat een leuk stuk weer,moederlijk om te lezen,In Kransjka Gora ben ik ook geweest, net zoals Hermagor, Nassfeldpass gereden.

    In Werfen heb ik in de burcht, die boven op de berg staat,geslapen,was toentertijd een cadeautje van mijn ouders, (ik was geslaagd voor vervolgopleiding) het was een 10 daagde reis, en als ik dan het stukje van jou lees, denk,ik, goh, daar en daar ben ik ook geweest, blijft toch een heel mooi land, Oostenrijk!

Schrijf een reactie